Gutštejn Ruina

Gutštejn jest ruiną zamku położoną na południowy wschód od Konstantinových Lázní w okolicy Tachova. Stoi w lesistym krajobrazie Plaské pahorkatiny, na ostrodze nad potokiem Hadovka, na wysokości czterystu dwudziestu pięciu metrów nad poziomem morza. Od roku tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego czwartego jest zabytkiem kultury i należy do państwa.

Zamek powstał około roku tysiąc trzysta. Założyli go przedstawiciele rodu Hroznatovców, najprawdopodobniej Jetřich, syn Jetřicha z Krašovic. Gutštejn stał się następnie rodowym zamkiem panów z Gutštejna. Pierwsza pośrednia wzmianka pochodzi z roku tysiąc trzysta dziewiętnastego, kiedy opat klasztoru w Teplé, Vyšemír, wydzierżawił Jetřichowi i jego synowi Sezemovi trzy wsie na dziesięć lat.

W roku tysiąc trzysta siedemdziesiątym dziewiątym zamek posiadał sam Půta z Gutštejna, a później przekazał go bratu, Jetřichowi Drugiemu, założycielowi głównej linii rodu. Jego synowie, Burian i Jan, początkowo dzielili się Gutštejnem, ale sami mieszkali gdzie indziej. Na początku wojen husyckich zamek oblegało wojsko Jana Žižki z Trocnova. Czy go także zdobyło, historycy nie są zgodni.

Od piętnastego wieku właściciele przedkładali nad niego inne siedziby. Mimo to zamek utrzymywali i okazjonalnie z niego korzystali. W roku tysiąc pięćset trzecim posłużył Janowi Všerubskému z Gutštejna jako twierdza w prywatnej wojnie z księciem Jerzym Saskim. W roku tysiąc pięćset siódmym Jetřich z Gutštejna negocjował tu z posłami elektora palatynackiego Filipa.

Przełom nastąpił w roku tysiąc pięćset czterdziestym dziewiątym. Viktorin z Gutštejna sprzedał wówczas zamek wraz z folwarkiem i pięcioma wsiami za trzy tysiące dwieście pięćdziesiąt kop groszy czeskich Hanušowi Elpognárovi z Dolního Šenfeldu. Ten przyłączył Gutštejn do państwa bezdružickiego, a zamek utracił funkcję siedziby. Jeszcze przez jakiś czas był utrzymywany, potem zaczął popadać w ruinę i najprawdopodobniej podczas wojny trzydziestoletniej ostatecznie opustoszał.

Zamek składał się z dwóch części. Dostępu strzegła fosa, za którą leżało przedzamcze. Z jego zabudowy zachowała się tylko piwniczka wykuta w skale. Jądro zamku oddzielała kolejna fosa. Jego rozwój budowlany prawdopodobnie zależał od niestabilnego podłoża łupkowego.

Dominantą jest czworoboczna wieża główna o zaokrąglonych narożach, zwana bergfriedem. Wchodziło się do niej przez niewielki portal z mostem zwodzonym, dostępny po drewnianym podeście z sąsiedniego budynku albo z muru obronnego otaczającego wieżę. Wieża powstawała w kilku etapach. Belki pierwotnej więźby dachowej pochodzą z lat tysiąc czterysta dwudziestego pierwszego i tysiąc czterysta dwudziestego drugiego, a belki najwyższej kondygnacji dopiero z czasu po roku tysiąc czterysta osiemdziesiątym piątym. Założona mogła zostać już około połowy czternastego wieku. Na wschód od niej znajdował się dziedziniec wejściowy z budynkiem gospodarczym.