Plumlov Zamek

Plumlov w powiecie Prostějov to dziś zamek i narodowy zabytek kultury. Jego początki wiążą się jednak z grodem warownym, który według znalezisk archeologicznych powstał na przełomie trzynastego i czternastego wieku. Założył go podobno Mikuláš Pierwszy Opawski. Za założyciela uważa się również Przemysła Ottokara Drugiego, przeciwko temu przemawiają jednak niewielkie rozmiary zamku i jego układ budowlany z bergfriedem.

Po roku tysiąc trzysta dziesiątym Mikuláš Drugi Opawski sprzedał zamek wraz z dobrami królowi Janowi Luksemburskiemu. Ten w latach tysiąc trzysta dwudziestym drugim do tysiąc trzysta dwudziestego piątego sprzedał je Vokowi z Kravař. Panowie z Kravař władali Plumlovem aż do roku tysiąc czterysta sześćdziesiątego szóstego, kiedy ich ród wygasł po mieczu. Zamek zdobył wtedy Jan Heralt z Kunštátu, a po jego śmierci w roku tysiąc czterysta dziewięćdziesiątym Vratislav Pierwszy z Pernštejna, mąż córki Heralta, Ludmiły.

Na początku szesnastego wieku zamek został przebudowany na renesansową rezydencję. Pernštejnowie wznieśli jednak nową siedzibę w Prostějovie, a z powodu kłopotów finansowych zaniedbali Plumlov. Jego upadek dopełnił pożar w roku tysiąc pięćset osiemdziesiątym szóstym. Odbudowy podjął się dopiero książę Karel z Lichtenštejna. Kazał zbudować arkady na dziedzińcu i zmodernizował umocnienia. W roku tysiąc sześćset dziewiętnastym zamek splądrowało wojsko stanowe, a w czasie wojny trzydziestoletniej zdobyli go Szwedzi, spalili i zniszczyli. Po wojnie naprawiono go tylko prowizorycznie.

Nową siedzibę w Plumlovie chciał wybudować Jan Adam Ondřej, syn Karla Eusebia z Lichtenštejna. Ojciec był architektem amatorem i zaprojektował budowlę w stylu manierystycznym. Inspirował się przy tym książką Reguła pięciu porządków architektury autorstwa Giacoma Barozziego z Vignoli. Plany według jego zamysłu narysował książęcy stolarz Johann Distler.

Budowa rozpoczęła się w roku tysiąc sześćset osiemdziesiątym na południowej części zewnętrznych umocnień zamkowych. Jan Adam zachował wymiary budynku, ale zmienił układ wnętrz i na pierwszym oraz drugim piętrze urządził jadalnie na całą szerokość budowli. Osobiście nadzorował prace, gdy spędzał tu z żoną Erdmundą z Ditrichštejna miesiąc miodowy. Projekt jednak upraszczał i oszczędzał, piaskowiec zastępował cegłą i stiukiem, przez co popadł w spór z ojcem. Latem tysiąc sześćset osiemdziesiątego pierwszego roku opuścił Plumlov.

Po śmierci ojca w roku tysiąc sześćset osiemdziesiątym czwartym przerwał kosztowną budowę. Niedokończony zamek otrzymał w roku tysiąc sześćset osiemdziesiątym piątym dach i rozpoczęły się prace nad wnętrzami. Stiukową dekorację fasady miał wykonać Giovanni Brentani. Został jednak zwolniony, a większość stiuków we wnętrzach wykonali jego czeladnicy Perri, Trabello i Quadri.

Stare zabudowania zamkowe zostały rozebrane dopiero na początku dziewiętnastego wieku.