Benediktinský klášter Rajhrad Klasztor

Benediktinský klášter Rajhrad znajduje się w rejestrze miasta Rajhrad na Brno-venkovsk, na prawym brzegu rzeki Svratky. Jest to jedna z najstarszych instytucji Benedictine na Morawach i pozostaje ważnym zabytkiem do dziś. Jego lokale, w tym kościół św. Piotra i Pawła, są chronione jako dziedzictwo kulturowe. W czasach współczesnych biblioteka klasztorna w 2005 r. stała się podstawą nowo powstałego Miejsca Pamięci Literatury na Morawach.

Według starych zapisków (tak zwany Martyr Falsa), początki klasztoru Rahrad są związane z 1045 rokiem, kiedy czeski książę Břetslav I. poświęcił klasztor Martyna na cześć świętych apostołów Piotra i Pawła w opuszczonym zamku o nazwie Rajhrad. Około 1048 roku, pierwszy benedyktynis został tu założony - liczy około dziesięciu mnichów. Warunki istnienia starszego klasztoru w tym miejscu sięgają daleko do początku, kiedy to klasztor Starego Łuku Słowiańskiego rzekomo stał tu od IX wieku (okresu Wielkiego Morawskiego).

Mała wspólnota pierwszych benedyktynów Rahradu poświęciła się pracy w duchu "ora et laborara" - modlitwy i pracy. Pracowali nad osiedleniem okolicznych wsi - myciem lasów, tworzeniem nowych osiedli i warsztatów rzemieślniczych. Na przykład prowadzili browar i poświęcili się nacjonalizacji pól, chmielu i winnic. Z jednej strony rzemiosło, medycyna - one hoduję leczniczy zioła, zakładam szpital z apteka i opiekuję się biedny. Wkrótce założyli Rahrad scriptory, gdzie kopiowali i tworzyli nowe książki, i założyli słynną szkołę klasztorną.

Średniowiecze przeniosły się do klasztoru Rahrad w oznace naprzemiennego kwitu i upadku. W 1278 roku opuszczony i spalony klasztor stał się siedzibą rabusiów, którzy zrobili z niego wyprawę grabieży. Klasztor również dał schronienie mnichom klasztoru Vilem, który został zniesiony przez czeskiego króla Ferdynanda I. Ostatni Wilhelm opat Piotr zmarł i został tu pochowany w 1541 roku.

Rozwój gospodarki klasztornej pozwolił w szczególności na przywileje wielkich mistrzów i królów. Markrabu Přemisl w 1234 roku przyznało te same prawa i immunitety co tankowcom w Velehrad i potwierdziło ich prawo do 7-dniowego rynku. W 1327 r. czeski król Luksemburga przyznał klasztorowi pełną władzę sądową i prawo kapitałem, które benedictini Rahrad wykonywał przez stulecia aż do pierwszej połowy XVIII wieku.

Klasztor był wielokrotnie uszkodzony. W samym tylko 13 wieku kościół musiał być naprawiony trzy razy i ponownie poświęcony po tym, jak został splądrowany przez napady rabunkowe. Chociaż klasztor stał się w tym czasie ważną instytucją, jego słaba lokalizacja i stopniowy spadek budynków ostatecznie doprowadziły do rozważań dotyczących jego odbudowy. Od 1813 roku klasztor jest oddzielnym opactwem. Dzisiaj może być odwiedzany jako całość chroniona jako dziedzictwo kulturowe, które opowiada historię ponad tysiąclecia morawskiej kultury duchowej.