Cibulka Willa

Usadyba Cibulka leży w praskich Košířích. Pierwotnie nazywano ją w liczbie mnogiej Na Cibulkách. Dzisiejszą postać pałacyku w stylu empire uzyskała w pierwszej tercji dziewiętnastego wieku. Tworzą ją budynek główny, budynki gospodarcze i stajnie. Wokół rozciąga się romantycznie urządzony park leśny o tej samej nazwie, z wieloma cennymi dziełami wybitnych praskich artystów z początku dziewiętnastego wieku.

Najstarsze wzmianki o usadybie w tym miejscu pochodzą z czternastego wieku. Okolica należała wówczas do Jindřicha Názy, pisarza dworskiej kuchni Karola Czwartego. W szesnastym wieku weszli w jej posiadanie Cibulkowie z Veleslavína, którzy nadali nazwę usadybie i całej okolicy. Do niewielkiego gospodarstwa należało kilka poletek i sad owocowy. Najważniejsze były jednak winnice, którymi Košíře słynęły.

W czasie wojny trzydziestoletniej Cibulka została ciężko zniszczona i w końcu opustoszała. W takim stanie kupił ją w roku tysiąc sześćset osiemdziesiątym pierwszym profesor uniwersytetu Johann Georg von Funcke. Założył nowy sad i odnowił całe to miejsce. Wśród kolejnych właścicieli był skarbnik urzędu podatkowego Karel Schönfeld oraz mieszczanin Vojtěchovský. To on pozwolił tu odbywać zebrania ewangelikom, prześladowanym przez jezuitów. Dalsze szkody przyniosła wojna o sukcesję austriacką, kiedy przez okolicę przeciągały wojska bawarskie, saskie i francuskie. W roku tysiąc siedemset pięćdziesiątym ósmym usadybę kupił Filip Krakovský Kolowrat dla urzędu praskiego burgrabiego.

Przełom nastąpił w roku tysiąc osiemset siedemnastym. Za sto dwanaście tysięcy złotych Cibulkę kupił Leopold Leonhard Thun-Hohenstein, ostatni książę-biskup Pasawy i hojny mecenas sztuki. Z powodu wojen napoleońskich utracił tytuł książęcy, pozostał jednak przedstawicielem Kościoła w podzielonym księstwie pasawskim. W Pasawie nie chciał w tych warunkach pozostać i popadł w ten sposób w spór z Watykanem. Pochodził z Děčína, ostatnie lata postanowił jednak spędzić w Pradze, właśnie na Cibulce.

Thun kazał gruntownie przebudować cały obszar. Główny piętrowy budynek o dwóch traktach został rozbudowany i uzupełniony o stajnie oraz budynki gospodarcze. Na głównym dziedzińcu stała fontanna w stylu empire, drobne romantyczne budowle oraz kamienne gołębniki z psiarniami. W prywatnych ogrodach biskupa najpiękniejszą część nazywano Tajemnym Ogródkiem. W ogrodach i na całym terenie powstało wiele kamiennych i architektonicznych drobiazgów: Kolumna Toskańska, Stela Práchnera, nieistniejące dziś figurki Chińczyków, altanki, baseniki i tarasy. Pałacyk dopełniał przemyślany park w stylu angielskim oraz park leśny, które razem z nim tworzyły jedną całość.

Po śmierci Thuna Cibulka spłonęła, zaczęła popadać w ruinę i pogrążyła się w zapomnieniu. Jej nazwa jednak żyje dalej. Nosi ją park leśny oraz kolonia domków jednorodzinnych na południowym stoku Košíř, wokół serpentyny ulicy V Cibulkách. Nosi ją także przystanek kolejowy Praha-Cibulka, utworzony w roku tysiąc dziewięćset dwudziestym dziewiątym jako Cibulka kolonie. W latach od tysiąc osiemset siedemdziesiątego drugiego do tysiąc dziewięćset trzydziestego ósmego tak nazywał się również dzisiejszy przystanek Praha-Stodůlky.