Dům dělnické kolonie Larische-Mönnicha (č.p. 1423) Dom

Dom kolonii robotniczej Larisch-Mönnicha (nr 1423) był częścią zabudowy mieszkalnej dla pracowników przemysłu węglowego w dzielnicy Kopalnie, na terenie zaginionego górniczego miasta Karwina. Kolonię tworzyło kilka domów (nr 1412 i 1423–1426), a dziś przypomina ona dawną zabudowę górniczego miasta.

Powstanie kolonii było ściśle związane z przemianą okolicy. Na początku XIX wieku Karwina była wsią rolniczą, znaną przede wszystkim z hodowli owiec. Po 1850 roku spółki rodu Larisch-Mönnichów i Komory Cieszyńskiej rozpoczęły jednak głębinowe wydobycie węgla. Rozwój przemysłu wywołał gwałtowny wzrost liczby ludności. Doprowadziło to do budowy nowej infrastruktury, w tym sklepów, szkół, łaźni i kolonii robotniczych, do których należał też ten dom.

Kolonię zbudowano na potrzeby górnictwa; zapewniała mieszkania pracownikom rozwijającego się ośrodka przemysłowego.

Kolonia nosiła nazwę rodu Larisch-Mönnichów, którego spółki wydobywały węgiel w Karwinie. Los domu w XX wieku zasadniczo zdeterminowało intensywne wydobycie węgla. Już w latach 30. budynki pękały z powodu osiadania terenu. Po komunistycznym przewrocie w lutym 1948 roku zdecydowano o likwidacji starej zabudowy i przeniesieniu miasta. W latach 50. XX wieku z powodu szkód górniczych rozpoczęto wyburzanie; kolonia dziś już nie istnieje.

Zniknięcie domu jest częścią szerszego procesu zaniku miasta Karwina, w którym w 1930 roku mieszkało 20 833 osób. Dziś obszar dzielnicy Kopalnie określa się jako krajobraz postindustrialny. W okolicy znajdują się kościół świętego Piotra z Alkantary, znany jako Krzywy kościół, cmentarz ewangelicki z kaplicą z 1906 roku oraz towarowa stacja kolejowa Karviná-Doly.

Budynku nie można już zobaczyć, ponieważ został zburzony. Mimo to miejsce pozostaje ważne jako przypomnienie przemysłowej historii regionu i radykalnej przemiany krajobrazu. Wizyta w okolicy dzielnicy Kopalnie pomaga zrozumieć wpływ górnictwa na osadnictwo.