Egerberk Zamek

Nazwa Egerberka pochodzi od niemieckiej nazwy rzeki Ohře. Dokładny czas jego założenia nie jest pewien - historycy zazwyczaj stawiają go na początku XIV wieku, chociaż wyniki wskazują, że mógł on być wykonany w drugiej połowie XIII wieku. Pierwsza pisemna wzmianka pochodzi z 1317 roku, kiedy Vilém z Chýš a Egerberka został tutaj.

Zamek wielokrotnie zmieniał właścicieli. Syn Williama sprzedał go mistrzom Shumburk w 1350, ale w 1384 roku został kupiony przez Jindřicha Šupka z Dubé, wpływowego radnego króla Wenceslasa IV. Szkoła miała Egerberk znacznie przebudowany, wybrał rodzaj dwupałacowy układ i rozszerzył fortyfikacji, aby spełnić wyższe wymagania reprezentacji i obrony. To jego rekonstrukcja zadecydowała o wyglądzie zamku, który znamy z zachowanych szczątków.

W 1411 roku zamek został przejęty przez Mikuláš Augustinův z Prahy, nazwany najwyższym skrybem ziemskim, ale już w 1413 roku sprzedał go. Od 1422 był współwłasnością braci Ota i Wend z Illburka wraz z wujkiem Zhoda. W 1430 król Zikmud potwierdził to jako królewskie równiny.

Potem mieli spór o władzę nad majątkiem. Około 1435 roku Wend z Illburka wdał się w ogromne konflikty z Williamem z Šumburk, który skonfiskował Egerberk oszustwem. Torturował schwytanego Wendo w zamku z głodem - czynem, którego konsekwencje trwały dekady. Vilém ze Šumburka sprzedał Egerberk w 1443 roku Jakoubek z Vrísovice. Chociaż zamek został uznany za zmarłego w 1454 roku i wygrał Jan Calta z Kamenné Hory przez króla Jerzego Podebrada, sąd w 1457 roku ostatecznie orzekł na korzyść połowy Illburk, który musiał odkupić go za dwa tysiące kopnięć.

Od 1460 roku był właścicielem zamku Boš of Fictum, jego potomków Dětry i Věnek, w 1488 Děřich i jego żony Kateřina z Müldorf. W 1557 roku zamek został zakupiony przez Bohuslav Felix Hasištejnský z Lobkovic, ale pod koniec życia przeniósł się do nowego zamku Felixburg. Egerberk stał się własnością jego żony Anny z Fictum, a jego status zmienił się z lilii królewskiej na wolną farmę. Od tego czasu tylko Castelan tu mieszka.

Kiedy Anna zmarła w 1587 roku, oddała połowę siostrzeńcom, z których jeden sprzedał ją Linhartowi Stampachowi ze Stampachu. Regularni nie cieszyli się Egerberk, a zamek stopniowo rozpadał się.

Z formy budowlanej zachowano część ściany wieży półcylindrowej, ściany rdzenia i fortyfikację drugiego dziedzińca. Zamek miał skomplikowany układ z tamą, która zawierała szklany zbiornik z wodą i kilka dziedziniec. Wejście było prowadzone przez małą wieżę z podnóżkiem, z której most przekraczał fosę i wchodził przez dwie bramy w następnej wieży. Pierwszy dziedziniec zawierał budynek gospodarczy z zapieczętowaną piwnicą, drugi dziedziniec oddzielił kompleks dwóch pałaców - większy z trapezoidalnym planem i mniejszy z półokrągłym. Potężna ściana połączyła je i utworzyła prostokątny dziedziniec z chodnikiem na poziomie drugiego piętra. Dziś dziedziniec jest wypełniony strukturalnym zniszczeniem.