Hlavňovice Zamek

Hlavňovice to pałac we wsi o tej samej nazwie, około dziewięciu kilometrów na zachód od Sušice. Zbudował go w drugiej połowie siedemnastego wieku ród Koców z Dobrše, do którego należał mniej więcej przez trzysta lat. W drugiej połowie dwudziestego wieku służył już tylko celom gospodarczym i popadał w ruinę. Cały zespół pałacowy jest od roku tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego czwartego chroniony jako zabytek kultury, a mimo to znajduje się w stanie awaryjnym.

Do połowy szesnastego wieku Hlavňovice należały do majętności velhartickiej. Jej zadłużony właściciel, Adam Lev z Rožmitálu, przekazał je wraz z innymi wsiami wierzycielom. W roku tysiąc pięćset sześćdziesiątym dziewiątym wieś zdobył Zikmund Doupovec z Doupova i założył tu folwark wraz z twierdzą. Gdzie dokładnie ta twierdza stała, tego nie wiadomo. Zakłada się jednak, że w miejscu późniejszego pałacu.

Około roku tysiąc pięćset osiemdziesiątego Hlavňovice kupiła Anna Kocová, z domu Bohuchvalová z Hrádku. Na początku siedemnastego wieku posiadała je piątka braci Koców z Dobrše. Prawdopodobnie wzięli oni udział w powstaniu stanowym i w roku tysiąc sześćset dwudziestym ukryli się w Sušicy, którą oblegało wojsko cesarskie Baltasara Marradasa. Wraz z przedstawicielami miasta poddali się generałowi i za to mogli zachować swój majątek. W roku tysiąc sześćset dwudziestym trzecim zapłacili wprawdzie karę, ale Volšovy i Hlavňovice im pozostały.

Cała majętność przypadła ostatecznie Václavowi Kocowi, ostatniemu żyjącemu z braci. Jego syn Jan Dětleb trzymał Hlavňovice aż do swojej śmierci w roku tysiąc sześćset dziewięćdziesiątym. Właśnie gdzieś w drugiej połowie siedemnastego wieku nowy pałac zastąpił starą twierdzę. Pięć lat po śmierci ojca zatrzymał go syn František Diviš, który musiał spłacić rodzeństwu piętnaście tysięcy złotych.

Majątek przechodził następnie z pokolenia na pokolenie. W roku tysiąc siedemset sześćdziesiątym piątym Jan Hynek Koc przekazał go synowi Jáchymowi Štěpánowi za dwadzieścia osiem tysięcy złotych. Po roku tysiąc osiemset drugim posiadłość przejął Innocenc Koc, który w roku tysiąc osiemset trzydziestym szóstym powiększył ją o pobliskie wsie Přestanice i Libětice. W roku tysiąc osiemset czterdziestym dziewiątym pałac za odszkodowaniem pieniężnym dla rodzeństwa zatrzymał Ferdinand Koc.

Ferdinand Koc z Dobrše zapisał majątek w kwietniu tysiąc osiemset siedemdziesiątego drugiego roku, krótko przed śmiercią, żonie Valérii, z domu z Kleebornu. Ona sprzedała posiadłość w roku tysiąc dziewięćset piątym córce Marii Valérii, zamężnej za Otomara Pelikána. W roku tysiąc dziewięćset dziewiętnastym przeszła ona na jej syna, do którego należała aż do roku tysiąc dziewięćset czterdziestego szóstego. Wtedy przejął ją zarząd narodowy.