Klášter minoritů v Litoměřicích Klasztor

Klasztor Minorytów jest jedną z najstarszych instytucji Litoměřice. Został założony przez biskupa Pragi Jana II, który wyznaczył go na porządek mniejszości - franciszkańskiego ruchu członków rodziny. Według historyka J. Lipperta, klasztor z kościołem św. Jakuba Starszego został zbudowany w 1233 roku, kiedy pierwsze trzy mniejszości pochodzenia włoskiego przybyli do miasta. Wśród nich był brat Clemens, który stał się pierwszym kwadrantem. Najstarsza wzmianka jest udokumentowana w 1253 roku, kiedy bracia Jakub i Jan są przypominani o przywódcy społeczności.

Klasztor stał w północno-wschodniej części Litoměřice przez mury miasta i został zbudowany zgodnie z zasadami porządku mniejszości. Kościół był celowo bardzo prosty z długą prezbiterium, a jego własny konwent oddzielił mur od miasta. Z nieprzezroczystości mała twierdza prowadziła z klasztoru bezpośrednio do zamku. Minoryci żyli tu skromnie, zbierając jałmużnę i przestrzegając ich zasad porządku. Z czasem jednak wspólnota zaczęła się bogacić w nieruchomości - znane są odniesienia do klasztoru z 1339, 1390 i 1409.

Na początku XV wieku klasztor stanął w obliczu interwencji wojen husyckich. W 1421 roku Kwardian i klasztor zorganizowali ważne spotkanie katolickiego Klera, podczas którego obecni przywódcy kościoła (około 200 osób) wypowiedzieli się przeciwko upadłemu arcybiskupowi. Kiedy Husyjczycy zajęli Litoměrec, zajęli całą monastyczną własność na obszarze, który mniejszości nabyły w czasie na skraju miasta. Jednak wydaje się, że społeczność przetrwała w klasztorze, aczkolwiek w bardzo napiętych okolicznościach. Niektóre raporty sugerują, że tylko jeden mnich kiedykolwiek żył w renowacji klasztoru.

W XVI wieku klasztor zaczął ponownie wzrastać. W 1533 r. odnowiono kościół św. Jakuba. Ale relacje między mniejszościami a miastem pozostały napięte. W 1546 Minorici musieli wycofać część swoich ziem za klasztor na założenie nowych sklepów mięsnych.

20 lutego 1610 roku klasztor został splądrowany podczas inwazji wojsk Pasow; Mnisi uciekli w czasie, ale klasztor poniósł znaczne szkody. Катастрофа przybył podczas powstania czeskiego w latach 1618- 1621, kiedy to rada miejska skonfiskowała klasztor i kościół i przekazała go miejscowym niemieckim protestantom. Minorici uciekli albo zostali zabici. Niemieccy protestanci naprawili budynek dość drogo i użyli go jako świątyni.

Po antyreformacji przedstawiciele mniejszości wrócili do Litomerice. W lutym 1621 P. Václav z Týnice został wprowadzony jako pierwsza mniejszość po długiej przerwie. Odnowienie dotyczyło również P. Antonína Barchettiego, odpowiedzialnego przede wszystkim za naprawę kościoła. Ale Kwardian dr J. Sancius, komisarz apostolski generalny, nie tylko zgodził się na zwrot majątku - w 1622 r. zażądał rekompensaty od miasta i od niemieckich protestantów za zniszczenie i utratę społeczności. Po uwolnieniu Niemców z miasta Sancjusz zabezpieczył cztery ich domy jako rekompensatę. Klasztor ucierpiał wraz z całym miastem podczas kolejnych burz wojny trzydziestoletniej; W 1631 roku, nowy atak zniszczył go podczas inwazji saksońskiej.

W 1785, klasztor i kościół połączony z nim stał się własnością Zakonu Dominikanów. Dziś zespoły są chronione jako zabytek kultury Republiki Czeskiej i upamiętnia skomplikowaną przeszłość czeskiego katolicyzmu i litomeryki w erze religijnej niezgody. / p >