Kostel Nanebevzetí Panny Marie ve Zlonicích Kościół

Kościół Wniebowzięcia Maryi Panny jest jednym z najważniejszych urzeczywistnień czeskiego baroku. Monumentalny budynek znajduje się w centrum wsi na wysokim tarasie nad placu i nadal działa jako dominująca część miasta i jego okolicy. Jest to zabytek kultury nieruchomości Republiki Czeskiej, który można podziwiać nie tylko jako budynek, ale także jako wyraz długiego rozwoju czeskiego smaku architektonicznego.

Pierwotny średniowieczny kościół w tym samym miejscu jest udokumentowany od 1352 roku. Mobilność starszego budynku zachowała własność liturgiczna i portrety członków rodziny Valkounów, patronów kościoła. Wśród nich stoi artystyczny obraz Bohushvala Valkouna z Adlaru z 1608 roku. Na krótko przed wyburzeniem starego budynku były patron, hrabia Norbert Leopold Libštejnský z Kolovrat, dał kościołowi posąg Matki Bożej, który dostarczył bezpośrednio z włoskiego Loreto.

Kiedy trzeba było odnowić budowę, inicjatorzy znaleźli się w osobie nowego właściciela Zlonika i patrona kościoła, księcia Filipa Josefa Kinskiego, a także w osobie dziekana kryminalnego Jana Adama Svobody. Pierwsza wzmianka o intencji nowego budynku pochodzi z kwietnia 1723 roku. W tym samym roku František Maximilián Kaňka, ważny czeski architekt, był obecny w Zlonice, którego autorstwo kościoła jest obecnie niezaprzeczalne. Prace budowlane rozpoczęły się w 1727 roku pod kierownictwem budowniczego Ferdinanda Hübnera. Kamień został pobłogosławiony 23 września 1731 roku. Część budowla jestem stopniowo zakończony: w 1738 rok łódź i prezbiterium stoję, aż 1744 rok wieża podnoszę się.

Pierwotny projekt Kanyka był później postrzegany jako zbyt trzeźwy, więc kościół miał poważne ożywienie pod koniec XIX wieku. W 1892 roku architekt Friedrich Ohmann opracował plany. Prace rozpoczęły się w 1895 r. poprzez dostosowanie fasady; Oryginalne posągi zostały zastąpione nowymi posążkami Stanislava Suchardy. Dach został naprawiony i wzniesiono nową wieżę. Zawalenie zostało przeprowadzone 16 października 1899 roku. Po roku 1900 kontynuowano rekonstrukcję według projektu architekta Josef Fanta w duchu początkującym od Nouveau. Zmiany zostały ostatecznie zakończone w miesiącach letnich 1909- 1911 przez fresco pod kierunkiem Adolf Liebscher, profesor CVUT w Pradze. Ostatnia odnowa zewnętrzna miała miejsce w 1992- 1995 r.

Jest to konstrukcja architektoniczna układu krzyżowego jednego statku z dwiema wieżami z zakazami w kształcie sonionu. Zachodnia fasada jest podzielona przez pilastry i kończy się trójkątną tarczą. Bohaterowie krajowych patronów - Saint Wacław i Saint Vojtěv, w towarzystwie aniołów klęczących, są umieszczani w niczym po bokach okna. Wnętrze jest oszklone płaskim skarbcem.

Kościół zasługuje na wizytę nie tylko ze względu na jego architekturę, ale także bogatą historię - od średniowiecznych początków do geniuszu barokowego Kanyka po rekonstrukcję secesyjną początku XX wieku.