Kostel Panny Marie Sněžné (Krásná Lípa) Kościół

Kościół pielgrzymkowy Matki Bożej Śnieżnej stoi w miejscowości Sněžná u Krásné Lípy, po niemiecku Schnauhübel, na cyplu skalnym nad rzeką Křinicí. Jest to budowla barokowa, której początki sięgają roku 1732. Z tego miejsca roztacza się widok na wschodnią część Czeskiej Szwajcarii. Kościół jest chroniony jako zabytek kultury Republiki Czeskiej.

Pielgrzymi przychodzili tu już w pierwszej połowie osiemnastego wieku. W roku 1732 małżonkowie Johann Christoph i Anna Liebschowie kazali wybudować na szczycie cypla nad doliną Křinice rozległą kaplicę. Stała się ona chętnie odwiedzanym miejscem pielgrzymkowym, dlatego w roku 1847 dobudowano do niej nawę. Dopiero wtedy kaplica przybrała postać kościoła.

Pielgrzymi przybywali tu początkowo na wszystkie święta maryjne. Od dziewiętnastego wieku pielgrzymka ograniczyła się do jednego dnia, do piątego sierpnia, kiedy obchodzi się święto Matki Bożej Śnieżnej. W roku 1851 została tu kanonicznie erygowana parafia. Kościół stał się parafialny, a na zachód od niego powstał cmentarz. Aż do początku dwudziestego wieku pielgrzymka cieszyła się dużą frekwencją.

Po roku 1945 tradycja pielgrzymkowa została przerwana. Zaczęła być odnawiana stopniowo dopiero pod koniec dwudziestego wieku, kiedy odnowiono także wnętrze kościoła. Zewnętrzna część budowli jest w dwudziestym pierwszym wieku w stosunkowo dobrym stanie.

Budowla jest dziełem budowniczego Zachariasa Hoffmanna z Lipové, który wzniósł ją według własnych planów. Kościół jest jednonawowy i zbudowany na planie prostokąta. Do nawy przylega węższe, prostokątne prezbiterium, czyli przestrzeń wokół ołtarza głównego, zakończone półkoliście. Po stronie północnej stoi prostokątna zakrystia. Ściany zewnętrzne są podzielone lizenowymi ramami, czyli płytkimi pionowymi pasami, oraz prostokątnymi oknami, które u góry kończą się łagodnym łukiem.

Prezbiterium jest sklepione kolebkowo z lunetami. Nawa ma płaski strop oraz drewnianą emporę, która ciągnie się po trzech stronach. Wyposażenie kościoła pochodzi z dziewiętnastego wieku. Przy prezbiterium znajduje się piaskowcowy nagrobek z dekoracją reliefową z roku 1732.