kostel svatého Bartoloměje (Hostouň) Kościół

Kościół św. Bartłomieja jest jednym z najstarszych budynków w Hostáňu. Po raz pierwszy kościół i parafia we wsi są wymienione w pisemnych zapiskach z 1352 roku w rejestrach dziesięciny papieskiej, co sugeruje znaczący status w tym czasie. Pierwotny gotycki budynek służył wierzącym przez ponad 300 lat; był wykorzystywany na przemian zarówno dla katolickich, jak i atrakcyjnych usług.

Na początku XVIII wieku nastąpiła fundamentalna zmiana. Kościół został całkowicie przebudowany w stylu barokowym przez św. Józefa Mayerna. Trzydzieści lat później, w 1773 roku, do fasady zachodniej dodano wieżę z dachem cebulowym, która zastąpiła oryginalną drewnianą dzwonnicę. Wieża jest typowym barokowym budynkiem z latarnią na górze i nosi znak inicjatora rekonstrukcji - Probošt Mayer.

Obecny budynek jest jednookrętowym barokowym budynkiem z ciekawymi detalami architektonicznymi. Łódź ma lekko zaokrąglone wnętrza, jej sufit jest płaski i ozdobiony wysokim Fabion z dekoracyjnych festonów. Kapłanów zaokrągla się także od zewnątrz, trójstronna od wewnątrz i otoczona jest czeskim płaskim. Łuk Trójkąta, który oddziela statek od kapłanki, ma kształt segmentu. Nad nim jest wyraźnie widoczny znak Probošt Mayer - przypomnienie człowieka, który dał Kościołowi jego obecną formę.

Bogaty wnętrze nie jest mniej niezwykłe. Głównym ołtarzem jest obraz św. Bartłomieja, patrona kościoła. Apostoł jest przedstawiony w tradycyjny sposób - z nożem w prawej ręce, podczas gdy anioł z palmą pojawia się po lewej stronie. Po bokach łuku zwycięstwa są jeszcze dwa ołtarze: jedna poświęcona św. Barbarie, druga św. Janowi Nepomukowi. Przy ścianie bocznej znajduje się ołtarz z jaskinią, w której znajduje się posąg Madonny Lourdes, przywiezionej z Paryża w 1893 roku. W tym samym roku opublikowano również statuetki świętych Piotra i Pawła, które dziś stoją w bramach przy głównym ołtarzu.

Historia kościoła jest również związana z warunkami życia wsi. W bezpośrednim sąsiedztwie kościoła był pierwotnie cmentarz, ale jego pojemność była niewystarczająca podczas epidemii cholery w 1832 i musiał zostać przedłużony. Na początku XX wieku na zewnątrz budynku wybudowano nowy obszar cmentarza, a stary cmentarz kościelny zniknął z użytku.

Dziś kościół jest zarejestrowany jako zabytek kultury od 1967 roku. Od końca 2008 roku jest tylko filipińskim kościołem parafii unwrogańskiej. Msza masowa odbywa się skromnie - tylko raz na trzy tygodnie i tylko w okresie letnim. Jednak zachował oddech, historię w kamieniu i bogatą kolekcję artefaktów sztuki z minionych wieków.