Kostel svatého Jakuba Většího (Srbeč) Kościół

Kościół św. Jakuba w Serbii jest rzymskokatolicką gotycką świątynią z XIV wieku. Stoi na wysokim wzniesieniu we wschodniej części wioski. Pomnik jest niezwykły dzięki oryginalnej gotyckiej prezbiterium, masywnej wieży północnej i połączeniu średniowiecznych elementów z radykalnymi rekonstrukcjami z końca XIX wieku.

Ves Srbeč należał do klasztoru św. Jerzego w Pradze w 1228 roku. Rzekomo świątynia znajdowała się na jej obecnym miejscu od 1350 r.; pierwsza pisemna wzmianka o niej pochodzi z 29 stycznia 1364 r. W tym czasie ratusz Jan z Landštejna miał zapewnić wikariusza do opieki budowlanej. Podczas wojen husyckich w regionie, kielichy rządzone, podczas gdy od strony katolickiej domagały się prawa Jaroslav Plichta z Žerotína.

Dostępny budynek składa się z trzech podstawowych części: statywu zachodniego, prezbiterium i wieży. Najstarsza zachowana część to gotycka prezbiterium. Posiada prostokątny plan z pięciostronnymi bokami regularnego ośmiokątnego i jest wzmocniony dwustopniowym podparciem. Zachodnia fasada jest zdominowana przez triangularend risalite, wyłożone warstwowymi filarami podtrzymującymi dekoracyjnymi. Wejście składa się z prefabrykowanego tynkowanego portalu z niczym i kamiennego dachu ozdobionego krabami. Nad nim jest czterostronne okno z czerwonymi, niebieskimi i klarownymi segmentami szkła. Obok niego są dwa połączone okna z trójpłaskim elementem między nimi i w najwyższym punkcie risality szkliwione oculus. Fasada boczna jest podzielona przez dwustopniowe filary wsparcia i połączone okna z okrągłym otworem w niczym.

Prostokątna zakrystia jest przymocowana do północnej ściany obwodu i masywnej czteropiętrowej wieży z kwadratowym planem. Pierwsze trzy piętra są niespłaszczone, z widocznym połączeniem muru z bloków piaskowca, podczas gdy ostatnie piętro jest gładko spłaszczone. Konstrukcja jest wykończona oktawowym dachem w kształcie gąsienicy. Łódź i prezbiterium pokrywają dachy siodła, a ta przez prezbiterium jest uzupełniona piaskownicą. Na górze gotycka ściana tarczowa jest oddzielona od kamieniołomu. Nad łodzią znajduje się stolarka z pionowymi kolumnami i centralnym, wzmocnionym hamballem.

Wnętrze statywu jest układane symetrycznie; Główny statek jest dwa razy większy od drugiego. Przestrzeń pokryta jest krzyżowymi łukami uwiedzionymi w cztery stojące na wolności kamienne, ośmiostronne filary na rozszerzających się stopach z profilowanymi głowami. W zachodniej części znajduje się piętrowy krąg z bogato rzeźbioną balustradą. Prezbiterium oddziela ostry triumfalny łuk od statku. Ma dwa łuki, z których jeden jest promieniowany sześcioma żebrami. Żebra te pochodzą ze stożkowych nawiasów i zbiegają się w dwa okrągłe zaciski z plastikową sześcioramienną gwiazdą.

Wieża jest dostępna przez wejście po wschodniej stronie przez ścianę o grubości 1,65 m Parter i pierwsze piętro są pokryte krzyżowymi sklepieniami. Na pierwszym piętrze znajduje się portal z piaskowca z parzystym górnym progiem, który prowadzi do segmentalnie zamkniętego korytarza w ścianie obwodu. Drewniane schody prowadzą do drugiego i trzeciego piętra. Trzecie piętro zawiera masywne wiązanie stołków dzwonowych z dwoma dzwonkami, z których najstarszy pochodzi z 1516 roku. Ostatni poziom służy jako miejsce dla maszyny zegarowej.

Pod prezbiterium znajduje się krypta, w której pogrzebani są szlachetni patronowie świątyni. Wzdłuż północnego muru wznoszą się grobowce Jetřich Reichle z Rzeszy († 1575) i Adam Pear z marca († 1581); drugi zawiera ulgę figuralną. Duży skład Sądu Ostatniego zachowany jest na południowej ścianie. Główny drewniany ołtarz z tryptykiem zdobiony jest filarami, krabami i złotem; przedstawia Jana Ewangelisty, św. Jakuba Wielkiego i św. Jana Chrzciciela.

Świątynia była pierwotnie otoczona cmentarzem z murem granicznym, z którego pozostała tylko część dolna, służąc dziś jako mur nośny w pobliżu zakrystii. W latach 1877-1880 miała miejsce radykalna rekonstrukcja. Został zbudowany przez zachodni statyw, ukończył górne piętra wieży i wykonany przez zakrystię. Wszystkie te części były wyposażone w nowy dach. Od 12 stycznia 2004 r. kościół jest synowski dla parafii Nové Strašecí.

Pomnik jest cennym kompleksem architektonicznym, w którym można monitorować rozwój od XIV do końca XIX wieku. Jest on polecany odwiedzającym szczególnie dla jego autentycznych gotyckich elementów i unikalnych szlachetnych grobowców.