Kostel svatého Jana Evangelisty (Blovice) Kościół

Barokowy kościół świętego Jana Ewangelisty stoi w północnej części Blovic. W tym miejscu ludzie modlili się już w średniowieczu. Pierwsza wzmianka o tutejszej świątyni pochodzi z roku 1374. Gotycki kościół z czternastego wieku został później zastąpiony obecną budowlą, którą w latach 1760–1767 kazał wznieść ród Kolowratów.

Kościół ma prostokątną nawę z wyraźną przestrzenią centralną we wschodniej części. Rozszerzają ją boczne kaplice oraz półkolisty prezbiterium, po którego bokach znajdują się empory i zakrystie. Nad zachodnią fasadą wznosi się czworoboczna wieża z cebulastym hełmem. Samą fasadę dzielą pilastry, a w niej znajduje się sześć nisz z rzeźbami czeskich patronów, które są dziełem rzeźbiarza Maxa. Wyposażenie wnętrza pochodzi z czasów budowy kościoła i nosi cechy rokoka i klasycyzmu.

Wokół kościoła znajdował się niegdyś cmentarz. Po jego północnej stronie w roku 1833 powstała empirowa kaplica z grobowcem rodu Kolowratów i Pálffych. Przed południową ścianą stoi żelazny krzyż z roku 1873, a na samej południowej ścianie widnieje zegar słoneczny.

Budowla przeszła dwa gruntowniejsze remonty. Pierwszym, w roku 1844, kierował inżynier Jöndl, drugi odbył się w roku 1939. Parę białych okien zaprojektował w roku 1932 praski restaurator František Fišer.

Dziś trudno już rozpoznać, jak wyraźne miejsce kościół pierwotnie zajmował. Stał na skale tuż nad rzeką, tam, gdzie do Úslavy wpadał mały potok. Przestrzeń między rzeką a kościołem powstała dopiero na początku dwudziestego wieku, kiedy koryto rzeki zostało wyprostowane. Potok przypływa z miejsca dawnej cegielni na Dubí. Dziś od dworca aż do rzeki prowadzi go rura, a jego głębokie koryto zostało zasypane ze względu na drogę.

Kościół i cmentarz otaczał kamienny mur, istniejący co najmniej od szesnastego wieku. Mur był wielokrotnie naprawiany, ale w dużej części zniknął podczas prac terenowych w latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku. Całkowicie zniknął przy kolejnych pracach na początku dwudziestego pierwszego wieku. Wówczas ziemia i zieleń przykryły także ostatnie widoczne pozostałości skały, na której stoi kościół.