Kościół św. Wacława w Liblice jest znaczącym rzymskokatolickim kościołem parafialnym położonym na łagodnym wzgórzu w centrum wsi. Leży około 200 metrów na wschód od zabytkowego zamku Liblice. Ten klejnot architektoniczny, zbudowany w stylu gotyckim około 1384 roku, przeszedł przez wieki liczne transformacje, w szczególności obejmujące barokowe renowacje, które wzbogaciły jego wartość historyczną i kulturalną. Od 1966 roku jest uznawany za chroniony zabytek kultury, co potwierdza jego znaczenie w regionie.

Początki Liblice sięgają 1321 roku, co wskazuje na jego wieloletnią obecność na tym obszarze. Kościół św. Wacława został wzniesiony około 1384 roku, odzwierciedlając gotyckie trendy architektoniczne, które występowały w tej epoce w Czechach - części Świętego Cesarstwa Rzymskiego. W tym okresie nastąpiły znaczące zmiany polityczne i religijne w całej Europie, wpływające na lokalną architekturę i rozwój kultury.

W architekturze kościół jest jednonawową, prostokątną strukturą z pięciostronną prezbiterią, uzupełnioną oratoriami zarówno na północy, jak i na południu. Główną fasadą jest środkowy risalit otoczony piramidalną kopułą z bulwiastą kopułą. Wpływy barokowe widoczne są w podłużnych oknach z segmentalnymi łukami, pilastrami i polami dekoracyjnymi zdobiącymi fasady boczne. Prezbiterium jest obsługiwane przez materace i gabloty wyższe, półokrągłe okna, wszystkie pod krzyżowym skarbcem, który kończy się w kształcie gwiazdy. Oryginalne żeberka są ukryte pod barokowymi stożkami z liści laurowych, zbiegającymi się na konsolach w kształcie anielskich głów. Wnętrze kościoła obejmuje drewnianą galerię, nawę sklepioną i płaskie sufity w wieży dzwonowej i oratorium, podczas gdy zakrystia jest sklepiona sklepieniem z lufą.

W swojej historii kościół widział kilka modyfikacji. W 1710 roku, obok zakrystii, dodano do niej ooratorium, które oznacza początek znaczących barokowych remontów. W latach 1713-1715 została zbudowana wieża, a kościół poddano stucco dekoracji ulepszeń. Dalsze zmiany miały miejsce w latach 1824, 1864 i 1886, z których każda przyczyniała się do ewolucji narracji architektonicznej.

Wnętrze zdobią barokowe meble z końca XVII wieku, w tym ołtarz główny z obrazem św. Wacława wznoszącego się do nieba z 1729 roku. W kościele znajdują się również mniejsze posągi Rococo Świętych Václava i Ludmili, rzeźby Świętych Jana Nepomuckiego i Barbory z XIX wieku oraz barokowy obraz Niepokalanego Poczęcia. Znacząca czcionka chrztu jest ozdobiona barokowym baldachimem i posągiem Jana Chrzciciela. Dodatkowo, dwa świece z 1673 roku stoją w pobliżu głównego ołtarza, dodając do jego historycznego bogactwa.

W otoczeniu kościoła znajduje się kaplica poświęcona Matki Bożej z 1699 roku oraz ośmiokątna, pseudoromańska kaplica grobowa należąca do rodziny Thun- Hohenstein, z nierównymi kolumnami arkadami. Na lokalnym cmentarzu znajduje się także nagrobek J. Josefa Pachty z 1822 roku.

Kościół św. Wacława w Liblice pozostaje dziś miejscem dostępnym i cenionym, zapraszając zwiedzających do zwiedzania jego historycznej głębi i architektonicznego piękna. Jego status zabytku kulturowego podkreśla jego trwałe znaczenie, czyniąc go wartościowym miejscem dla osób zainteresowanych historią, architekturą i dziedzictwem religijnym.