Kostel svatého Vojtěcha (Libice nad Cidlinou) Kościół

Kościół świętego Wojciecha jest rzymskokatolickim kościołem parafialnym w Libici nad Cidlinou w powiecie Nymburk. Stoi na wschodnim krańcu wsi, a należą do niego także domek grabarza i mur ogrodzeniowy. Wezwanie kościoła przypomina najwybitniejszego tutejszego rodaka, Wojciecha Sławnikowica. Był drugim biskupem praskim i w Libici spędził część dzieciństwa i młodości.

W miejscu dzisiejszej budowli stał najpierw drewniany kościół. Służył zapewne jako kościół pogrzebowy synów Sławnikowiców. Prawdopodobnie miał wezwanie świętego Bonifacego, później świętego Jerzego, i podobno konsekrował go sam święty Wojciech.

Pod koniec czternastego wieku stary romański kościół strawił pożar, a na jego miejscu wyrósł nowy. Od roku tysiąc siedemset czterdziestego szóstego w głównym ołtarzu znajdował się obraz świętego Wojciecha. Oficjalnie kościół otrzymał to wezwanie dopiero w roku tysiąc osiemset trzydziestym drugim. W tym samym roku budowlę ponownie dotknął pożar. Podczas odbudowy w latach tysiąc osiemset trzydziestym piątym i trzydziestym szóstym nawę wydłużono, okna otrzymały późnoempirowy kształt, a do kościoła dobudowano wieżę. W roku tysiąc osiemset siedemdziesiątym piątym fasadę w duchu neorenesansowym przebudował budowniczy Štěpnička z Týnca nad Labem. Ze średniowiecza zachowały się gotyckie prezbiterium i zakrystia.

Kościół jest jednonawowy. Szeroka, prostokątna nawa jest sklepiona pięcioma przęsłami sklepienia płaskiego z szerokimi półkolistymi pasami, a sklepienie ma wysokość około siedmiu metrów. Chór muzyczny spoczywa na dwóch filarach. W każdej bocznej ścianie nawy znajduje się pięć okien zamkniętych łukiem, a od strony południowej w ścianę wmurowana jest kamienna kropielnica.

Najcenniejszą częścią jest prezbiterium, które zgodnie ze średniowieczną zasadą jest zorientowane na wschód. Od nawy oddziela je barwnie wyróżniony łuk tęczowy. Przykryte jest sklepieniem krzyżowym z żebrami o profilu gruszkowym, które zbiegają się w potężnym zwornikum. Zamknięcie prezbiterium oświetlają cztery okna ostrołukowe z maswerkami. W ich szczytach pojawiają się motywy trójliścia i czterolistu. Przy wejściu do zakrystii znajduje się sedilia, czyli wnęka w ścianie, w której podczas nabożeństwa siadał kapłan ze swoją asystą. Na zewnętrznej stronie północnej ściany prezbiterium widoczne są trzy zamurowane wnęki. Najprawdopodobniej to pozostałość empirowego oratorium, które dobudowano w roku tysiąc osiemset trzydziestym piątym, a rozebrano w roku tysiąc dziewięćset dwudziestym szóstym.

Ambona, krucyfiks i organy pochodzą z osiemnastego wieku. Neogotycki ołtarz główny jest z roku tysiąc osiemset dziewięćdziesiątego siódmego i zdobi go obraz Františka Maška z roku tysiąc osiemset trzydziestego szóstego.

Czworoboczna wieża stoi przy zachodniej fasadzie i prowadzi przez nią główne wejście. Na wszystkich czterech ścianach ma duże, okrągłe zegary, a wieńczy ją stromy, iglicowy dach.