Litoměřice Zamek

Zamek Litoměřický, znany również jako Hrádek, przedstawia ciekawy przykład urbanizacji późnych średniowiecza. Jego położenie w północno-zachodniej części rdzeń miasta różni się od zwykłych modeli zamków z jego czasów - zamek był pierwotnie poza murami miasta, a nie wewnątrz nich. Pomiędzy градеВ i miastem rozciąga się jego sąd gospodarczy, który był wyjątkowy i niezwykły contendiация na razie. Od 1964 roku zamek jest chroniony jako zabytek kultury.

Pierwsza osada w Litoměřice sięga wczesnych średniowiecza, kiedy to pierwszy Přemyslívov znajdował się tutaj fort na wzgórzu Dom. Stary zamek, który zajął miejsce dzisiejszego biskupa z katedrą św. Stefana, zakończył swój rozwój w XIII wieku. Nowy zamek powstał dopiero w czasie panowania Jana Luksemburga w pierwszej połowie XIV wieku. Jest to po raz pierwszy udokumentowane na piśmie od 7 maja 1359, kiedy cesarz Karel IV. opublikował kartę litomeryczną pozwalającą sadzić winnice na Radodýl, pod warunkiem, że dziesięcina wina zostanie zabrana do zamku. W czasach Karola IV miasto się rozszerzyło, a jego mury zostały odbudowane; Wtedy zamek stał się częścią fortyfikacji miasta. Dla panowania Václav IV, posiadacz zamku Kunát Kaplířice Sulejowic zbudował ogromny pałac, który został umieszczony przed linią muru.

Architektownie zamek był zgodny z tradycją zamków miejskich Přemyslovský i połączonych elementów francuskich i środkowoeuropejskich. Zamki Kotnova, Vlaší lub zwierzęcia z charakterystyczną parą cylindrycznych wież służyły jako przykłady podobnych budynków. Zgodnie z rekonstrukcją historyczną kompleks zamkowy miał nieregularny trapez o wymiarach około 60-75 metrów. W północno-zachodnich i północno-wschodnich narożnikach znajdowały się cylindryczne wieże o średnicy około 9 metrów, o grubości ścianki około 3 metrów. Na południowo-zachodnim rogu zachowano krytą wieżę pryzmy. Wieże połączyły ściany i zamek krążył wokół fosy.

Podczas wojen husyckich zamek służył jako baza wojskowa. W czasie Husyty upadł do ruiny, aż w 1499 roku Vladislav Jagellonský podarował go miastu, które używało go jako spichlerza, spichlerza wina i do mieszkania urzędników. W 1655 roku zamek spłonął i ponad stulecie później, w 1767 roku przeniesiono do niego browar litomeryczny. Rekonstrukcja ta miała długoterminowe konsekwencje - zamek pozostawał w interesie historyków przez dziesięciolecia i nie był cennym zabytkiem historycznym. Tylko budowlany historyczny badanie Jan Muk z 1971 r. przyniosłem nowy wiedza o jego istnienie i forma. Od lat 80. XX wieku szczątki zamku są stopniowo rekonstruowane dla celów kulturalnych i społecznych. Pałac zachowano ze szczątkami strony północnej, zachodnią ścianą ściany i pozostałościami trzech wież.