Městské opevnění v Domažlicích Mury obronne

Domažlice vznikly na místě starszego osiedla najpóźniej w pierwszej połowie lat sześćdziesiątych trzynastego wieku. Ze względu na bliskość granicy z Bawarią miasto bardzo szybko otoczono murami obronnymi, które po raz pierwszy wzmiankowane są w roku tysiąc dwieście osiemdziesiątym ósmym. Z rozległych fortyfikacji zachowała się przede wszystkim Dolní brána wraz z przylegającymi odcinkami muru, mur południowo-wschodniego narożnika oraz przedbramie południowej furty. Pozostałości umocnień są chronione jako zabytek kultury.

Władcy często zastawiali miasto, co wywoływało spory mieszczan z zastawnymi posiadaczami. Karol Czwarty zastawił je w roku tysiąc trzysta czterdziestym dziewiątym Jindřichowi z Hradce. Pięć lat później prosił mieszczan o pomoc przeciwko niemu, a mimo to musiał miasto najprawdopodobniej zdobyć siłą. W roku tysiąc trzysta siedemdziesiątym trzecim mieszczanom udało się powstrzymać najazd Bawarczyków na przedmieściach. W wojnach husyckich miasto należało od roku tysiąc czterysta dwudziestego pierwszego do związku taborskiego, a w roku tysiąc czterysta trzydziestym pierwszym oparło się próbie zdobycia przez wojsko czwartej krucjaty. Stawiało też opór w wojnach pogranicznych w drugiej połowie piętnastego wieku.

Historyczne miasto dostosowało się do wąskiego grzbietu terenu nad rzeczką Zubřina. Jego osią jest długi, ulicowy rynek między Horní a Dolní bránou. W swojej najpełniejszej postaci umocnienia tworzyły: główny mur obronny, parkan z własnym murem, fosa, wał z zewnętrznym murem oraz zewnętrzna fosa. Główny mur miał szerokość około dwustu dwudziestu centymetrów, a na wysokości około pięciuset pięćdziesięciu centymetrów zamykał go chodnik straży z krenelażem. Dzieliło go mniej więcej dwadzieścia pięć baszt, rozmieszczonych co trzydzieści metrów. Wał rozwieziono, a fosy zasypano w pierwszej połowie dziewiętnastego wieku.

Do miasta prowadziły Horní brána, Dolní brána i Týnecká brána, a nad Zubřinę prosta furta. Z wielkich bram pozostała tylko graniastosłupowa wieża Dolní brány. Jej wczesnogotycki portal zamykała krata opuszczana, a za nią dwuskrzydłowa brama, zabezpieczona potężnym ryglem wysuwanym z wnęki w murze. Przejazd sklepiono renesansowym sklepieniem. Wyższe kondygnacje powstały prawdopodobnie przy odbudowie umocnień po oblężeniu w roku tysiąc trzysta pięćdziesiątym czwartym. W drugiej połowie lat sześćdziesiątych piętnastego wieku kratę zlikwidowano i dobudowano czwartą kondygnację.

Przy południowej furcie zachował się korytarz wejściowy z metrowej grubości murami i otworami strzelniczymi, który kończył się nad Zubřiną prostym portalem.

Częścią obrony była aż do połowy szesnastego wieku także okrągła wieża miejska przy kościele Narození Panny Marie. Dzięki swojemu położeniu umożliwiała ona kontrolę nad miastem i szerokimi okolicami. Obecną wysokość osiągnęła po kilku przebudowach w roku tysiąc pięćset czterdziestym piątym.