Petrohrad Ruina

Zřícenina hradu Petrohrad leży na zalesionym ostrogu nad wsią o tej samej nazwie w regionie Lounsko. Szlachecki zamek powstał w połowie czternastego wieku. Dziś zostały z niego tylko niewielkie resztki murów i nierówności terenu, chronione jako zabytek kultury.

Pierwszym znanym właścicielem był w roku tysiąc trzysta pięćdziesiątym szóstym Petr z Vrtby z rodu Hroznatovców. Jego ród budował wówczas w zachodnich Czechach punkty oparcia w nowo zdobytych dobrach. Zamek po niemiecku nazywał się Petersburg, czyli zamek Piotra. Z tego rozwinęła się później czeska nazwa Petršpurk. Do zamku należało prawo patronatu nad kościołem parafialnym świętego Wawrzyńca w Lubenci.

Już w roku tysiąc trzysta pięćdziesiątym ósmym Petrohrad należał do Petra z Janovic. Najważniejszą postacią tego rodu był prawdopodobnie Jan Jenec z Janovic, w latach tysiąc czterysta siedemdziesiątym do tysiąc pięćset trzeciego burgrabia Zamku Praskiego. W roku tysiąc czterysta osiemdziesiątym trzecim sprzedał rozległe dobra petrohradzkie z dwoma miasteczkami poddańczymi, Kryry i Jesenicí, oraz piętnastoma wsiami Burianowi drugiemu z Gutštejna. Gutštejnowie władali zamkiem do roku tysiąc pięćset pięćdziesiątego czwartego, kiedy zmarł Viktorin z Gutštejna. Jego szwagier Jaroslav Libštejnský z Kolovrat stopniowo zdobył wszystkie udziały w dobrach.

W połowie szesnastego wieku zamek nie spełniał już wymagań renesansowej szlachty. W roku tysiąc pięćset pięćdziesiątym dziewiątym wzmiankowany jest jako opuszczony. Około roku tysiąc pięćset sześćdziesiątego Jaroslav Libštejnský zaczął budować pod nim pałac. Za poparcie powstania stanowego dobra zostały Libštejnským skonfiskowane. W roku tysiąc sześćset dwudziestym drugim kupili je od państwa Černínowie z Chudenic i posiadali je aż do roku tysiąc dziewięćset czterdziestego piątego.

Pierwotny wygląd zamku nie jest jasny, ponieważ zachowały się tylko fragmentaryczne resztki. Okrągły bergfried nad drogą dojazdową pokazuje, że był to zamek typu bergfriedowego. Wchodziło się do niego przez czworoboczną wieżę. Zamek prawdopodobnie dzielił się na część dolną i górną. Część dolną w połowie siedemnastego wieku zrównano z ziemią z powodu budowy kaplicy. Z bergfriedu zostały piwnice, oddzielone fosą, przez którą prawdopodobnie prowadził zwodzony most. Obok kaplicy zachowały się resztki podpiwniczonego budynku, a dalej na zachód resztki wieży wejściowej. W części górnej stał prawdopodobnie pałac. W jego miejscu powstała w dziewiętnastym wieku romantyczna ruina ze schodami na punkt widokowy.

Jedyną dominantą tego miejsca jest dziś kaplica Wszystkich Świętych. Černínowie zbudowali ją w latach tysiąc sześćset pięćdziesiątym pierwszym do tysiąc sześćset pięćdziesiątego trzeciego według planów Carla Luraga. Ma okrągły plan, stożkowy dach kryty gontem i fasadę podzieloną cokołami i pasami lizenowymi. Wnętrze oświetlają okna lunetowe. Kaplicę remontowano w latach tysiąc osiemset sześćdziesiątym, tysiąc dziewięćset trzecim i tysiąc dziewięćset dwudziestym siódmym, ale jej wyposażenie się nie zachowało.