Pivoňský klášter Klasztor

Klasztor w Pivoni stoi we wsi Pivoň koło Mnichova w regionie Domažlicko. Augustianie założyli go w drugiej połowie trzynastego wieku, jednak pierwsza pisemna wzmianka o nim pochodzi dopiero z roku 1379. Pierwsi zakonnicy przybyli tu z klasztoru świętego Wilhelma w Bawarii.

Klasztor wielokrotnie ponosił ciężkie straty. W roku 1573 spłonął, a odbudowa rozpoczęła się dopiero w roku 1595. W czasie wojny trzydziestoletniej w latach 1641 i 1648 został ograbiony przez Szwedów. Potem nadeszło baroku. W roku 1666 powstał nowy refektarz, a w roku 1686 kościół klasztorny Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny otrzymał barokowy wygląd. Dzisiejszy kształt zespołu jest przede wszystkim wynikiem rozległej przebudowy z roku 1733. Klasztor tworzyły wówczas trzy dziedzińce połączone bramami. Jeden służył gospodarstwu, w drugim stał kościół, a w trzecim sam klasztor. Jego jednopiętrowe budynki otaczały wirydarz z fontanną pośrodku. Augustianie z Pivoni w latach 1728 do 1731 założyli również pałac w Ždánově.

W roku 1787 cesarz Józef Drugi zniósł klasztor. Majątek o wartości stu czterdziestu jeden tysięcy złotych przejął fundusz religijny. W roku 1800 na licytacji kupił go praski adwokat Leonard Stöhr, a budynki przebudował na czteroskrzydłowy pałac z trzydziestoma pokojami. W roku 1843 nabył go Leopold Felix z Thun-Hohensteinu i włączył do dóbr poběžovickich. Od roku 1864 do roku 1945 należał do rodu hrabiowskiego Coudenhove-Kalergi. W czasach pierwszej republiki działała tu czeska szkoła i posterunek żandarmerii, a mieściło się też kilka mieszkań.

Po roku 1948 budynki wykorzystywała jednolita spółdzielnia rolnicza, a z kościoła zrobiła spichlerz. Na wieży znajdował się punkt obserwacyjny straży granicznej. Jeden z jej funkcjonariuszy w roku 1953 rzucił niedopałek i spowodował pożar całego zespołu. Mury kościoła udało się jeszcze tego samego roku zabezpieczyć. Nowy dach i naprawioną wieżę kościół otrzymał dopiero na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Po roku 1990 remonty rozpoczęło stowarzyszenie Aurelius, które od roku 2002 jest właścicielem zespołu, jednak prace nie zostały ukończone. Od pierwszego lipca 2023 roku dawny klasztor jest narodowym zabytkiem kultury.

Kościół jest jednonawowy, z płaskim zamknięciem i dwupiętrową wieżą od strony południowej. Fasadę zachodnią wieńczy wysoki trójkątny szczyt z trzema eliptycznymi oknami jedno nad drugim. Kamienny portal pod nim nosi datę 1691 i monogram Chrystusa JHS, czyli Jezus, zbawiciel ludzi. Na szczycie widnieje herb klasztoru, płonące serce pod mitrą i pastorałem opata.