Sion Ruina

Sion to ruiny zamku około kilometra na wschód od wsi Chlístovice, mniej więcej osiem kilometrów na południowy zachód od Kutnej Hory. Stoi na skalistej ostrodze nad prawym brzegiem potoku Vrchlice. Według tradycyjnej interpretacji powstał w miejscu niewielkiego opuszczonego grodziska.

Zamek zbudował prawdopodobnie w latach 1426–1427 husycki hetman Jan Roháč z Dubé. Historyk Jaroslav Čechura nie wyklucza jednak, że wcześniej stał tu feudalny zameczek. Byłby on ośrodkiem dóbr praskiej kapituły metropolitalnej, a Roháč miałby go tylko zdobyć i udoskonalić jego umocnienia. Początkowo Sion był raczej reprezentacyjną siedzibą niż twierdzą. Właściciel zapewne polegał na Kutnej Horze i Čáslavi, gdzie był hetmanem. Rozleglejsze umocnienia powstały dopiero w latach 1435–1437, kiedy zamkowi zagrażał cesarz i król Zygmunt Luksemburski.

Jesienią roku 1435 Jan Roháč schronił się tutaj po nieudanej działalności w roli przywódcy taborytów. Stąd prowadził przeciwko władcy prywatną wojnę. Pierwszą pisemną wzmianką o zamku jest dokument z piętnastego lutego 1437 roku, w którym sejm krajowy zwołał przeciwko jego właścicielowi pospolite ruszenie. Załogę tworzyło kilkudziesięciu ludzi. Uzupełnili ją uciekinierzy z Hradca Králové, którego mieszczanie w marcu 1437 roku porozumieli się ze stroną królewską.

Wojsko złożone z oddziałów czeskiej szlachty i miast dotarło pod zamek w pierwszych dniach maja. Stało się to wkrótce po tym, jak ludzie Roháča napadli na konwój z Węgier i zdobyli dla siebie wiele wołów oraz beczek z winem należących do króla. Wojskiem dowodził marszałek dworu Hynce Ptáček z Pirkštejna, który dwa lata wcześniej zdobył zamek Ostromeč. Źródła opisują czteromiesięczne oblężenie jako wielką i trudną operację. Badania archeologiczne z lat 1962–1965 pokazały jednak, że prace oblężnicze były znacznie skromniejsze. Historycy sądzą, że Ptáček z powodów politycznych przeciągał oblężenie. Załodze, która nie miała na zamku własnej studni, zapewne nie przeszkadzał w zaopatrywaniu się ani w czerpaniu wody z Vrchlice. Do walk doszło najprawdopodobniej dopiero po nadejściu posiłków z Węgier, które wyruszyły z Pragi trzeciego września.

Atak najdokładniej opisał włoski humanista i późniejszy papież Eneasz Sylwiusz Piccolomini w swoim dziele Historia czeska. Według archeologów ostrzał trwał jednak najwyżej dzień lub dwa. Na zamek spadło około stu kamiennych kul, które zniszczyły głównie pałac i budynek przy wschodnim murze czołowym. Nie znaleziono śladów wyłomu w murze ani podkopów. Obrońcy skapitulowali, a Jan Roháč dostał się do niewoli. Zamek został spalony i przypadł królowi Zygmuntowi.

Swoimi umocnieniami Sion należy do czołowych dzieł husyckiego budownictwa, które stoi u początków rozwoju nowożytnych europejskich systemów obronnych.