Soběslav Zamek

Zamek w Soběslavi zachował się tylko częściowo. Stoi w północno-zachodnim narożniku historycznego centrum miasta, przy ulicy Horní příkopy, na wysokości czterystu dziesięciu metrów nad poziomem morza. Od roku tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego trzeciego jest chroniony jako zabytek kultury.

Zamek prawdopodobnie założyli Rožmberkowie w trzynastym wieku, ale pierwsza pisemna wzmianka o nim pochodzi dopiero z roku tysiąc trzysta osiemdziesiątego piątego. W sporach szlachty z władcą do niewoli dostał się król Wacław Czwarty, a Jindřich Trzeci z Rožmberka więził go przez krótki czas właśnie tutaj, na zamku w Soběslavi.

W czasie wojen husyckich zamek dwukrotnie się obronił. W roku tysiąc czterysta dwudziestym pierwszym próbował go zdobyć Jan Žižka, a w roku tysiąc czterysta trzydziestym piątym taborzyci. W obu przypadkach miasto zostało spalone, zamek nie. Historyk Tomáš Durdík przypuszcza jednak, że podczas którejś z kolejnych prób spłonął także zamek. W roku tysiąc czterysta sześćdziesiątym siódmym naprawiono miejskie umocnienia. Rok później, podczas wojny domowej, właściciel Jan Drugi z Rožmberka przeszedł ze strony królewskiej na stronę związku zielonogórskiego. Z tego powodu musiał przekazać miasto panu Zdeňkowi ze Šternberka, zamek jednak pozostał przy nim. Rožmberkowie odzyskali miasto dopiero w roku tysiąc czterysta osiemdziesiątym pierwszym.

Zgodnie z testamentem Petra Voka z Rožmberka Jan Jiří ze Švamberka kazał w latach tysiąc sześćset trzynastym do tysiąc sześćset piętnastego przebudować część zamku na szkołę czeską. Po wojnie trzydziestoletniej miasto urządziło w niej spichlerz, a później słodownię. W zamkowym pałacu powstał bowiem browar, który działał aż do roku tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego pierwszego. W drugiej połowie dwudziestego wieku zamek niszczał. Remonty rozpoczęły się dopiero po roku dwa tysiące pierwszym, a od września dwa tysiące dziesiątego w północnej części zamku mieści się biblioteka miejska.

Zamek był częścią miejskich fortyfikacji, a mury obronne płynnie się z nim łączyły. Bezpośrednio w narożniku stoi wieża o kształcie trzech czwartych koła z płaską tylną ścianą. Została zbudowana prawdopodobnie dopiero po połowie piętnastego wieku, a wchodziło się do niej przez kamienny portal z siodłowym zwieńczeniem. Do północnego muru przylegał prostokątny, podpiwniczony pałac. Pomieszczenia w jego suterenie mają sklepienia kolebkowe, a na parterze i na pierwszym piętrze stropy są płaskie. Na piętrze znajdowała się duża sala, do której wchodziło się z krużganka od strony dziedzińca przez zachowany do dziś portal. Obok sali była mniejsza komnata mieszkalna z ostatniej ćwierci czternastego wieku.

Jak w średniowieczu wyglądały pozostałe budynki i umocnienia od strony miasta, nie wiemy. Renesansowy budynek dawnej szkoły po stronie południowej był kilkakrotnie przebudowywany.