Svatý Antonínek Kaplica

Kaplica znajduje się na wzgórzu Vizovická výština, 14 km na południe od Uherský Hradiště, na granicy dzielnic Uherské Hradiště i Hodonin. W przeszłości to wzgórze służyło za ważny punkt orientacyjny i według archeologicznych poglądów mogło być wcześniej pogańskim domem chrzestnym i słowiańskim cmentarzem. Jeszcze przed umieszczeniem mnie tutaj w XVII wieku, bardzo stary krzyż stanął na szczycie czasownika. Tradycja ludzi pamięta, że w dziewiątym wieku św. Cyryl i Metodiusz przeszli tędy w drodze do Welegradu.

Początek kaplicy sięga 1662 roku, kiedy książę Hartmann z Lichtenštejna, właściciel posiadłości na wyspie, poprosił biskupa Ołomuńca o pozwolenie na budowę. W wierze kosmicznej miał nadzieję, że nowa kaplica poświęcona św. Antoniemu Paduanowi zapobiegnie niezwykłej pogodzie i przeciwności losu, które panowały w regionie i zagroziły żniwom. Po kilku urgenach otrzymał zgodę w 1668 roku, kiedy kamień podstawowy został złożony wiosną roku w obecności Rektora Jesuit College w Uherské Hradiště i kapitana posiadłości wyspy. Budowa została ukończona dwa lata później, w 1670 roku. Wynalazcy z 1672 roku uchwycili bogactwo kaplicy: srebrny kielich z patentem, cyborium z jaskrawego kościoła, portret ze szczątkami świętych na ołtarzu i sześć drewnianych świeczników.

W oparciu o roboty uczestniczyli mieszkańcy okolicznych wiosek - Blatiny, Ostrožská Lhoty i Noise. Na przełomie XVII i XVIII wieku nastąpiła kolejna ekspansja. W 1696- 1697 roku, statek świątynny został dodany do oryginalnej ośmiostronnej rotundy, w której pracował włoski stucco o nazwie Rezzy (prawdopodobnie Rossi da Lucca), który również stworzył nowy obraz św. Antoniego do kaplicy. Obok kaplicy znajdował się dom pielgrzymów na przekąski pielgrzymów. Kaplica została odrestaurowana w połowie XVIII wieku. Ksiądz Blatnik Jiří Hnátek rozpoczął rekonstrukcję w latach 1748- 49, gdzie nad prezbiterium wybudowano wieżę, a na szczycie wzgórza otwarto źródło wody. To odkrycie miało cudowne skutki - wzrosła liczba uzdrowień i zainteresowanie tym miejscem pielgrzymkowym. W 1771 r. kaplica miała już dwa ołtarze: jedną świętą rodzinę i pozostałych czternastu świętych pomocników.

Koniec XVIII wieku przyniósł więź do poważnego testu. Reformy cesarza Józefa II doprowadziły do stopniowego niszczenia miejsc pielgrzymkowych. W 1784 roku konsystent arcybiskupa mógł pozbyć się kaplicy, a dwa lata później kaplica została zniesiona i zbezczeszczona dekretem gubernatora. Sprzęt został zdemontowany dla biednych kościołów, a sam budynek został sprzedany żydowskiej Sarze Dobruškovej, która chciała go wykorzystać jako materiał budowlany. Kaplica została pozostawiona w ruinach - bez drewnianego chóru, bez drzwi i okien, bez dachu i sufitów. Bydło szło w nim swobodnie.

Kaplica została przywrócona dopiero podczas wojen w Neapolu i po ich zakończeniu. W 1810 roku Martin Straka z Ostrožský Suburb zbudował nowy krzyż w kaplicy. Po negocjacjach z 1812- 1815 roku i publiczności z cesarzem Franciszkiem I, Blatnici udało się odzyskać spustoszoną kaplicę. Kupiła go za 2000 sztuk złota z dobrowolnych składek i zobowiązała się do naprawy 30 maja 1815 i utrzymania go na zawsze. Kaplica została poświęcona do 16 czerwca 1819 roku, po długiej i wymagającej finansowo pracy, która była finansowana z wkładu okolicznych gmin, a nawet ze Słowacji. W tym czasie miał klucze do kaplicy, wikariusza blatnika, któremu biuro wierzyciela również wydawało się zrekompensować.

Dziś Svatý Antonínek stoi jako chroniony zabytek kultury Republiki Czeskiej i pozostaje otwarty przez cały rok. Goście mogą obserwować barokowe elementy architektoniczne i poczuć atmosferę starej tradycji pielgrzymkowej, która towarzyszy jej od ponad trzech i pół wieku.