Třetí nádvoří Pražského hradu Dziedziniec

Třetí nádvoří Pražského hradu jest największym z czterech dziedzińców na Zamku i jednocześnie najbardziej na wschód położony. Od ponad tysiąca lat koncentruje się tu centrum władzy i kościół katolicki państwa czeskiego. Dworzec kolejowy stanowi centralną część Zamku, do którego wejście od zachodu jest przez wejście od drugiego dziedzińca, na północy przebiega płynnie do ulicy Vikářská i na wschodzie łączy się przez przejście do placu św. Jerzego.

Dziedziniec jest zdominowany przez katedrę św. Wita, Václava i Vojtěva z jego западé dwuwięziennym frontem i oryginalną Golden Gate po południowej stronie. Obok stoi budynek Starego Probostwa, schronienie z wykopaliskami, obelisk z 1928 roku i posąg św. Jerzego. Po wschodniej stronie dziedzińca znajduje się średniowieczny Stary Pałac Królewski, po zachodniej i południowej stronie nowszego pałacu z królewskim balkonem, z którego 29 grudnia 1989 roku krótko po wyborach na prezydenta Czechosłowacji Václav Havel przemawiał. Przed wejściem do Starego Pałacu znajduje się fontanna Orła, a schody Bulla prowadzą na południe do ogrodu Na Valech.

Oryginalna forma dziedzińca była inna niż dzisiaj. Od zachodu nastąpił wzrost, który indywidualni historycy i archeolodzy identyfikują ze świętym wzgórzem Żywych, o którym mowa w kronice Cosmo. Szczątki tego wysokiego terenu zostały zachowane pod budynkiem Starego Proboscy. Na południe, terytorium spiekane i wschodnia część dziedzińca przeciążył wąwóz z południowego strumienia, który oddzielił wschodnią część wyspy.

W pierwszej połowie 9 wieku, definicja obszaru jest udokumentowana przez fosę i późniejsze rozszerzenie obszaru aż do placu Hradčanská. W tym samym czasie powstało odkrycie miejsca pochówku z pogańskimi elementami pochówkowymi. To właśnie w obszarze dzisiejszego Obelisku i Starego Provosta znaleziono ważny grób bojownika broni. Około 880 roku obecność elity objawia się w pierwszym Kościele Najświętszej Marii Panny w zachodniej części zamku, a w ogrodzie Lumbe - w klejnotach Wielkiego Morawskiego.

Pod dowództwem księcia Václava I, być może w 929 r., kościół św. Wita został zbudowany na dziedzińcu jako trzeci kościół zamkowy, prawdopodobnie w postaci jednoapsydowej rotundy z dodatkiem apsydy południowej do przechowywania szczątków Václava. Około połowy XI wieku, ta rotunda została zastąpiona przez trzyłodziową bazylikę. W XIV wieku pałac księcia został odbudowany, a Bazylikę zastąpiła niedokończona katedra. W piętnastej i pierwszej połowie XVI wieku, budynek pałacu i katedry stopniowo zbliżał się do zakończenia i dziedziniec został w ten sposób zwolniony z wcześniej zbudowanej przestrzeni.

Pierwszy Habsburgs (1526- 1657) zbudował nowe budynki pałacowe wzdłuż południowych i zachodnich stron dziedzińca. Marie Terezie następnie zjednoczył wszystkie trzy fasady pałacu w jednej formie, która została zachowana do dnia dzisiejszego. Katedra była w 1873- 1929 roku. Po 1918 roku Jože Plečnik porównał obszar dziedzińca do jednej płaszczyzny i połączył nowe elementy - obelisk, nowa fontanna z posągiem św. Jerzego i Bull Schody do ogrodu Na Valech.