Dům Daliborka Dom

Dom nr 57 należy do strefy pomnika miasta Lounian i znajduje się na liście zabytków kultury z 3 maja 1958 roku. Badanie historyczne z 1996 r., przeprowadzone przez Jiří Škabradę i Martina Ebela, ujawniło złożoną genezę tego budynku.

Najstarsze zachowane części domu pochodzą z późnego gotyku. W piwnicach pod wschodnią częścią przetrwały portale o późnogotyckiej krzywiznie, z których jedna pierwotnie miała być gotycka i prawdopodobnie wtórna. Głównym przełomem w historii domu były wydarzenia z 1517 roku. W tym czasie Louny poniósł katastrofalny pożar, który pochłonął dużą część miasta, w tym kościół parafialny. Właściciele nieruchomości zostali zmuszeni do drogich rekonstrukcji.

Wszczepiony salon w centralnej przestrzeni jest kluczem do zrozumienia konstrukcji. Ma plan podłogi 7,2 × 7,5 m i wysokość 457 cm i składa się z piłek jodłowych o średnicy 25-32 cm. Dendrochronologiczna analiza Josefa Kyncli z 1998 roku przyniosła dokładne daty: jodły zostały wycięte w 1515 roku. Ponieważ drewno pozostawało suche na okres od jednego do trzech lat przed użyciem, kabina została zbudowana krótko po pożarze 1517. W czasie jego tworzenia, jego frontowa ściana miała również strukturę szczepu w obliczu placu. W domu nr 241 / 12a w Litoměřice, zwanym bliźniakiem gotyckim, znajduje się również podobna hala szczepiona od początku XVI wieku.

Radykalna transformacja domu miała miejsce na początku XVII wieku, kiedy miała wpływ zarówno na wygląd zewnętrzny, jak i na wnętrze. Na parterze była duża, wysoka hala z sufitem belkowym. Kyncl ustalił, na podstawie analizy drewna, że jego elementy budowlane powstały krótko po 1607 roku. To w tym okresie dom otrzymał swój obecny charakterystyczny wygląd z zatoką risalit, który przechodzi przez frontową fasadę na całej wysokości i posiada drewniany balkon.

Fasada jest podzielona przez dwie tarcze z kolumnami i pomiędzy pustym nobody i okna. Osłony kończą się połamanymi frontonami, wśród których jest mała latarnia, z której pochodzi pionowy słup z półksiężycem i gwiazdą - symbole Louns. Na parterze znajduje się szelest wokół półokrągłego portalu i okien, które również ramki zarówno narożników domu i risalites. Miedziany gargulec na fasadzie jest nową repliką z XX wieku.

Za transformacją domu w XVII wieku był Strachota Kocurovský zwany Horror (1556- 1627), który kupił go w 1605 roku od spadkobierców Jiří Krček za 650 kopnięć Míšenská. Kokurovský był wpływowym miejscowcem; W 1598- 1599 pełnił funkcje sprintera miasta i od 1593 do śmierci siedział w radzie miasta na przemian jako starszy i dołączył. On był tym, który sfinansował drugą poważną reformę i nadrukował jej obecną formę.

Dom zachowywał swój renesansowy charakter do początku XXI wieku, między innymi dlatego, że nie został uszkodzony przez duży pożar, który we wrześniu 1849 roku opanował sąsiednie Šatlavý (dzisiejsza ulica Hilbert). Pierwszym znanym właścicielem był Bartoš Meziříčský (1509- 1531), który po pożarze w 1517 roku przeprowadził rozległą rekonstrukcję domu, w tym budowę hali Rouben. Na początku XX wieku posiadał go Karl Liehne (1905) i inni.