kaple Nejsvětější Trojice (Rozsochatec) Kaplica

Początki projektu są związane z epidemią dżumy, która dotknęła Czechy w 1713 roku. Baron František Leopold Becine, wolny pan Lažany, zobowiązał się podziękować budowie kaplicy za powstrzymanie zarazy w związku z epidemią. Kiedy arcybiskup poprosił o pozwolenie na budowę, głównym powodem była znaczna odległość od najbliższego kościoła parafialnego - położonego w Habry, około 19 kilometrów od Sosochánka w kierunku Čáslava. Konsjerż Zamku Praskiego zatwierdził wniosek na podstawie pisemnej zgody z dnia 12 listopada 1714 r. Bechýně życzył opatowi Václav Vejmluva korzyści z wykończenia budynku. Z przyczyn nieznanych do tej pory jednak budowa nigdy nie została wdrożona - czy Lažanski skończył się fundusz lub napotkał inne przeszkody, obecnie niemożliwe jest określenie. Kaplica zatem istnieje tylko jako projekt architektoniczny.

Santini utknęła w Soapbox z powodu jej działalności w regionie. We wrześniu 1714 r. pracował nad odbudową Zellańskiego Konwencjonalnego Kościoła Narodzin Dziewicy Marii (budowa trwała od 1713 do 1720 r.), a Abbot Hieronymus Zhána napisał w swoim pamiętniku, że Santini przebywał z Lažanskami przez kilka dni. Plany architektoniczne, które Baron następnie wysłał do konsystencji Pragi, prawdopodobnie pochodzą z tego pobytu.

Projekt kaplicy jest fascynujący ze swoją geometrią. Santini zaprojektował plan podłogi w kształcie trójkąta równobocznego - wyboru, który symbolicznie odzwierciedlał początek kaplicy Trójcy Świętej. Temat ten pojawia się wielokrotnie w pracy Santiniego, na przykład w Piaristy College w Rychnov nad Prizeù. Plan trójkątny został po raz pierwszy wykorzystany przez nauczyciela Santiniego Jeana Baptiste 'a Mathe' a w Czechach. Projektant próbował zakłócić prostotę ścian wklęsłą ryzalnością, ale tylko delikatnie wyłaniają się z muru. Fasada miała być przecięta poziomo przez listwy i pionowe liseny. Wejście do kaplicy umożliwiło trzy portale w fasadzie risalitów, nad każdym było proste prostokątne okno. Dach Mansarda został ukończony trójstronną latarnią ozdobioną wklęsłą objętością i symbolem Trójcy Świętej, która prawdopodobnie miała być wykonana w metalu.

Wnętrze opierało się na zasadzie sześciobocznej centralnej kopuły łukowej na trzech wisiorkach. Dwa pokoje miały być umieszczone w rogu kaplicy - część południowa utworzyła spiralne schody prowadzące do podłogi z Empores, część północna została określona jako zakrystia. Główna przestrzeń została podzielona na trzy kaplice z trzema ołtarzami. W swojej twórczej decyzji Santini trzymał się barokowego stylu Christopha Dientzenhofera i jego wyznawców, z którymi dzielił tendencję do rzeźby dekoracyjnej - współpracował również z rzeźbiarzem Matejem Václavem Jäckelem.

Dziś można zobaczyć tylko pozostałości tego projektu. Kaplica nigdy nie została założona, ale ten niezrealizowany plan przynosi cenny wgląd w początki XVIII wieku i w ambicje najwyższej szlachetności, która starała się wyrazić swoją pobożność poprzez dzieła architektoniczne, według projektów najlepszych budowniczych swoich czasów.