kostel svatého Bartoloměje v Mochově Kościół

W podwyższonej lokalizacji w Mochov, w dzielnicy Praha-východ, znajduje się świątynia, która opowiada dziewięćset lat czeskiej historii. Kościół św. Bartłomieja, kościelny kościół parafii Celakovice, jest najstarszym zachowanym pomnikiem w miejscowości i jest chroniony jako ważny element dziedzictwa kulturowego.

Historia kościoła zaczyna się na wzgórzu, gdzie niegdyś stał mały fort z kaplicą poświęconą św. Małgorzacie. W XIV wieku Pešek Nymburský, szanowany patron kościoła, przekształcił go w gotycki kościół św. Bartłomieja. Budowa kapłaństwa wymagała zburzenia południowej ściany pierwotnej twierdzy; Reszta służyła jako zakrystia. Chociaż kościół został stworzony przez odbudowę starszego budynku, od początku miał status świątyni parafialnej. W XV wieku społeczność Mochov przyjęła tradycyjną religię i do pierwszej połowy XVII wieku kapłani byli "pod obydwoma metodami". Po bitwie pod Białą Górą w 1620 r. wikariusz został wydalony, a budowa bez przywództwa została z czasem utracona. Kościół jednak nie zniknął całkowicie z inicjatywy lokalnych wierzących. Na początku XX wieku wystąpiły poważne problemy statyczne. W 1917 roku konstrukcja została wzmocniona stalowym kotwicami, które wycofały murarz. W następnym roku kościół był na ogół podejrzewany, nafaszerowany i naprawiony. Od tego czasu, zewnętrzne ściany nie były już stosowane tynk oprócz dzwonnicy.

Architektura kościoła jest umiarkowana i czysto gotycka. Budynek jest wyłączony na wzgórzu około 200 metrów nad poziomem morza, który jest stożkowy w kształcie i reprezentuje znaczący krajobraz dominujący. Dwa schody prowadzą na wzgórze od południowo-wschodniego - jeden z kamienną balustradą do tylnego zachodniego wejścia cmentarza, a drugi z prostszymi schodami przez wzgórze do południowej bramy cmentarza z 1777 roku. Sam kościół składa się z jednego-statku prostokątnego budynku z płaskim sufitem, którego prezbiterium poligonowo zamyka przestrzeń wewnętrzną. Sufit nad prezbiterium podzielony jest na dwa pola z żebrem; pojedyncze żebra o szerokości 20-25 cm posiadają trójkątny odcinek poprzeczny i są prowadzone na prostych nawiasach. Okna są małe i bez rozwiązania dekoracji oraz portalu. Dzwonnica, położona na południe od statku i połączona z kościołem tylko przez przejście, jest jedyną częścią budynku z gipsem i służy jako wieża kościelna. Na górze jest Krzyż Patriarchalny. W północnej ścianie prezbiterium znajduje się mała nisza służąca jako sanktuarium.

Cmentarz otaczający kościół nie jest już wykorzystywany - jego pojemność zawiodła już w XIX wieku. Pozostałości drewnianej dzwonnicy po południowej stronie i zakopanego szkieletu z 1935 roku przypominają wymarłe budynki. Dzisiaj zarówno kult katolicki, jak i prawosławny odbywa się w kościele, tym samym po raz kolejny spełniając jego historyczną rolę.