Kostel svatého Jana Křtitele (Náchod) Kościół

Kościół świętego Jana Chrzciciela jest najstarszą zachowaną budowlą Náchodu. Stoi przy ulicy Hřbitovní, przy drodze na Českou Skalici, w miejscu, które nazywano Staré Město nad Metují. Zbudowany jest w stylu wczesnogotyckim, a od roku tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego ósmego jest chroniony jako zabytek kultury.

Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z pierwszej połowy trzynastego wieku. Był to wówczas kościół parafialny dla Starego i Nowego Náchodu. Obok stały plebania i szkoła, a wokół, jak to dawniej bywało, rozciągał się cmentarz. Około roku tysiąc trzysta dziesiątego plebanię zlikwidowano, a kościół stał się filialnym i cmentarnym. W roku tysiąc czterysta czterdziestym pierwszym spalili go Ślązacy. Na początku szesnastego wieku został odnowiony i przedłużony. Przypominała o tym data tysiąc pięćset jeden, która aż do roku tysiąc osiemset siedemdziesiątego widniała nad portalem.

Aż do szesnastego wieku chowano tu właścicieli dóbr náchodzkich. Byli to panowie ze starego słowiańskiego grodziska Homolka oraz panowie zamku náchodzkiego, aż do czasów Albrechta Smiřickiego. Składano ich na cmentarzu, a prawdopodobnie także pod posadzką kościoła. Kilka ich płyt nagrobnych pozostało w murach do dziś.

W czasie reform cesarza Józefa Drugiego kościół został w roku tysiąc siedemset osiemdziesiątym szóstym sprzedany na publicznej licytacji za czterdzieści złotych. Dzwon wywieziono do Bezděkova koło Police nad Metují, a ławki do kościoła świętego Wacława w Dobeníně. Już w roku tysiąc siedemset dziewięćdziesiątym pierwszym kościół otwarto ponownie i od tego czasu służy celom pogrzebowym. Około roku tysiąc osiemset siedemdziesiątego rozebrano starą kostnicę przy zachodniej fasadzie, połączoną z kaplicą świętego Jana i świętego Wawrzyńca. Liczne remonty prowadzono w siedemnastym i osiemnastym wieku, kiedy odnowiono także całe wyposażenie wnętrza. Większe prace budowlane odbyły się w latach tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty dziewiąty do dwa tysiące ósmy.

Kościół nie ma wieży. Jest to jednonawowa budowla orientowana, z prostokątną nawą bez przypór i z kwadratowym prezbiterium zakończonym prosto. Od południa przylega do niej barokowa kruchta. W fasadzie znajduje się okno różyczkowe z oryginalnym obramieniem, a szczyty zdobią piaskowcowe krzyże. Szczególnie cenne są ostrołukowe okna w prezbiterium z późnogotyckimi kamiennymi maswerkami. Dach dwuspadowy kryty jest gontem, a sygnaturka wieńczy blaszana kula z metalowym krzyżykiem.

Wewnątrz nawę i prezbiterium oddziela szeroki, spłaszczony łuk tęczowy. Nawa ma płaski drewniany strop z desek. Podłużna belka nośna pośrodku nawy opiera się na drewnianym słupku. Po stronie zachodniej znajduje się drewniany chór. W zewnętrznym murze kościoła oraz w murze wokół niego osadzony jest zbiór cennych kamieni nagrobnych z szesnastego do dziewiętnastego wieku.