Kostel svatého Prokopa (Loštice) Kościół

Kościół świętego Prokopa w Lošticích to barokowa budowla z lat 1787–1792. W jego murach kryje się jednak znacznie starsze jądro. Prezbiterium i mury obwodowe wschodniej części nawy pochodzą z połowy trzynastego wieku, kiedy stał tu jeszcze mniejszy kościółek romański. Jego pozostałości odnaleziono podczas odnowy fasady w roku 1994.

Pierwsza pisemna wzmianka o kościele pochodzi z roku 1396. W połowie szesnastego wieku Prokop Podstatský z Prusinovic, pan na Bouzovie, do którego należały także Loštice, rozbudował go aż po dzisiejszą nawę główną. Czworoboczna wieża stała wtedy jeszcze samodzielnie obok kościoła. Tak przedstawia go najstarszy wizerunek, umieszczony na karcie tytułowej loštickiej księgi metrykalnej z roku 1650. Barokowa przebudowa poszerzyła kościół do dzisiejszej postaci, a wieżę wbudowała w fasadę. Ma ona czterdzieści pięć metrów wysokości.

Kościół przechodził z rąk do rąk różnych wyznań. Według zapisu proboszcza Jana Pudila z roku 1771 służył najpierw katolikom, od roku 1546 braciom czeskim, od roku 1587 protestantom, a od roku 1624 znów katolikom.

Budowla nosi w sobie ślady kilku stylów. Z czasów romańskich zachował się charakterystyczny mur z kamienia układanego w rybią łuskę oraz okna malowane na czerwono. Gotyckie jest prezbiterium zamknięte pod kątem prostym, a renesansowe są głowice pilastrów na poddaszu.

W przedsionku wmurowane są renesansowe nagrobki Prokopa Podstatskiego, który zmarł w roku 1560, oraz jego żony Kateřiny z rodu Kropáčů z Nevědomí, zmarłej cztery lata później. Naprzeciwko nich znajduje się od roku 1940 heraldyczny kamień nagrobny Anny Barbory, córki Zigmunda Půhončiego z Předmostí. Zmarła w roku 1682, mając dwa lata.

Główny ołtarz marmurowy z roku 1852 wykonał miejscowy mistrz Cyril Kutzer. Zdobi go obraz świętego Prokopa autorstwa loštickiego rodaka Františka Havelki oraz drewniane rzeźby świętych Cyryla i Metodego naturalnej wielkości. Spośród ołtarzy bocznych na uwagę zasługuje obraz Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, który w roku 1746 namalował Felix Anton Scheffler. Ambonę z roku 1810 wyrzeźbił brneński rzeźbiarz Ondřej Schweigel.

Cenne są cztery malowidła ścienne Drogi Krzyżowej z początku siedemnastego wieku, zdjęte w roku 1957 ze ścian strychu. Ufundowały je miejscowe cechy krawców, garncarzy, tkaczy i rzeźników. Ich herby widać do dziś przy dolnej krawędzi obrazów.

Wokół kościoła rozciąga się dawny cmentarz z murem oporowym i balustradą. Stoi tu klasycystyczny kamienny krzyż z roku 1801, empirowy nagrobek Rosalie Dworzakové z roku 1829 oraz figura Najświętszej Maryi Panny na filarze. Kościół jest zabytkiem kultury od roku 1964.