kostel svatého Václava v Roudnici nad Labem Kościół

Kościół św. Wacława jest jednym z mniej znanych, ale cennych zabytków Roudnice nad Labem. Budynek znajduje się na terenie lokalnego zamku, na wschód od centrum miasta, gdzie stanowi zasadniczą część kompleksu byłego klasztoru Kapucynów. Cały obszar jest chroniony jako zabytek kultury.

Początki świątyni są powiązane z kapucynami, którzy przybyli do Roudnice na zaproszenie właścicieli nieruchomości Roudnice - wpływowej szlachetnej rodziny Lobkovice. Na ich życzenie, nowy kościół został poświęcony św. Wacława i stał się miejscem pochówku członków rodziny. Ciekawe jest to, że patronium św. Wacława pochodzi z już istniejącego kościoła w Roudnicach, który następnie został ponownie zjednoczony z Maryją Dziewicą, a później całkowicie zburzony w XIX wieku.

Początki budowy sięgają maja 1615 r., kiedy założono kamień bazowy klasztoru Kapucynów i samego kościoła. Ale budowa została znacznie opóźniona przez poważne zakłócenia polityczne - powstanie państwowe, a w szczególności wybuch wojny trzydziestoletniej na początku lat 20. Okoliczności te przesunęły ukończenie budowy do 1628 r., kiedy 2 sierpnia świątynia została uroczyście poświęcona.

W architekturze kościół należy do typowych przykładów architektury sakralnej Kapucyna. Jest to budynek jednołódki bez wieży charakteryzującej się umiarkowaniem i funkcjonalnością. Cechą charakterystyczną jest tarcza trójkątna, która architektonicznie wyraża filozofię porządku. Budowa jego prostoty i czystości form odpowiada duchowej misji kapucynów.

W świątyni są pochowane ważne osobowości z rodziny Lobkovice i związane z nimi arystokratyczne linie. Wśród nich Polyxena z Lobkovic (1566–1642), wojskowy i polityk Zdeněk Vojtěch Popel z Lobkovic (1568–1628), lub Ferdinand Zdeněk z Lobkovic (1858–1938). Te groby świadczą o znaczeniu świątyni dla lokalnej szlachetnej elity.

Los kościoła uległ znacznej zmianie w 1952 roku, gdy cały obszar klasztoru został zamknięty po zamachu stanu. Budynek i klasztor były następnie wykorzystywane przez czechosłowacką armię. Od tego czasu świątynia stopniowo wyblakła i jej oryginalny urok zniknął. Dziś jest cichym świadkiem minionych czasów, zamkniętym dla społeczeństwa i bez opieki, na którą ten zabytek architektoniczny słusznie zasługuje.