Milkov Jednostka osadnicza

Milkov, w języku niemieckim Milikau, znajduje się na obszarze dzisiejszego Tachova w regionie Pilsen, na obszarze administracyjnym gminy Lestkov. Pierwsza pisemna wzmianka o osadzie pochodzi z 1115 roku, kiedy tzw. Kladrub False przedstawia ją jako własność klasztoru Kladrub. To uznanie umieszcza Milkov w wielu ważnych średniowiecznych miejscach regionu.

W okresie pomiędzy wojnami światowymi Milkov była żywa wioska. Miał siedem budynków i około pięćdziesięciu mieszkańców, które umieściły go wśród małych, ale ważnych społeczności. Odada nie miała własnego kościoła, podobnie jak Zadob i Lomy nazywano "losem" pobliskiego Domaslavi, co oznaczało, że był zarządzany przez miejscowego duchownego i nadal zachowany na cmentarzu Domaslav przez nagrobki ludu Milkovsk. Ale cały region, gdzie przeważała populacja niemieckojęzyczna, nie mógł być uratowany od wielkich zmian historycznych, które miały nadejść.

Druga połowa XX wieku przyniosła poważną przełom. Po II wojnie światowej region stanął w obliczu powojennego wydalenia czeskich Niemców, co radykalnie zmieniło skład lokalnej ludności. Chociaż Milkov miał 20 mieszkańców w 1960 roku, w latach 70-tych wieś była już uważana za wymarłą. Około 1980 roku na miejscu znajdowała się wciąż zburzona budowla, ale z czasem osiedliła się na wsi.

Milkov jest obecnie znany głównie przez grupę drzew, które przeżyły jego rozbiórkę. Tylko niewielkie resztki ludzkiej aktywności można znaleźć z pierwotnej wioski, która tylko uważny pielgrzym zauważa. Z Lestkowa dolina Hadovka lub dolina Podhajska prowadzą do tego miejsca dróg polowych, które wciąż kopiują ścieżki historycznych dróg. Na początku XXI wieku obszar ten był całkowicie spustoszony, chociaż po roku 2020 nowy właściciel zbudował mały dom, odzyskując część swojego mieszkania.

W przyrodzie Milkov znajdował się na górnym płaskowyżu określonym przez Hadovka i strumień Podhajska, w przybliżeniu w połowie odległości między gminami Domaslav i Vrbice koło Bezdružice. Zamek o tej samej nazwie znajdował się tuż nad połączeniem tych dwóch strumieni, co dziś przypomina dramatyczną naturę tych krajobrazów.