Sokolov Zamek

Zamek w Sokolovie, dawniej zwany również Falknovem, po niemiecku Falkenau, stoi w centrum miasta o tej samej nazwie w kraju karlowarskim. Dziś ma postać klasycystyczną, ale jego początki sięgają drugiej połowy trzynastego wieku. Od roku dwa tysiące dziewiątego jest chroniony jako zabytek kultury.

Pierwsza pisemna wzmianka o Sokolovie pochodzi z roku tysiąc dwieście siedemdziesiątego dziewiątego. Pojawia się w przydomku Alberta Nothafta z Falknova, którego ród zbudował tu pierwszy zamek albo gródek warowny. Archeolodzy udowodnili, że ta siedziba miała okrągły plan, wyznaczony murem obronnym. Pośrodku dziedzińca stał samodzielny pałac z trzema pomieszczeniami, z parterowymi izbami sklepionymi sklepieniem kolebkowym oraz z przybudówką z latryną. W roku tysiąc trzysta trzydziestym dziewiątym Sokolov przejęli Winklerowie, którzy jednak przed rokiem tysiąc trzysta sześćdziesiątym szóstym musieli go oddać komorze królewskiej.

Zasadniczą przemianę przyniósł Mikuláš Šlik, założyciel sokolovskiej linii tego rodu. Po roku tysiąc czterysta osiemdziesiątym kazał przebudować zamek w stylu późnogotyckim. Plan zmienił się z okrągłego na czworoboczny, a w narożnikach wyrosły wieże artyleryjskie, połączone stosunkowo cienkim murem. Wieże północne są okrągłe, południowe mają okrągły parter i wielokątną część górną. Wzdłuż trzech murów powstały jednopiętrowe skrzydła pałacowe, przy czym skrzydło wschodnie było wyraźnie węższe niż pozostałe dwa. Po Mikulášu dobra odziedziczył jego syn Volf, a po nim bratanek Kryštof. Ostatnim Šlikiem w Sokolovie był Jan Albín, jeden z przywódców powstania stanowego, który później musiał udać się na wygnanie.

W roku tysiąc sześćset dwudziestym pierwszym zamek został skonfiskowany i jeszcze tego samego roku kupił go radca cesarski Ota Nostic. Nosticowie władali następnie tymi dobrami aż do roku tysiąc dziewięćset czterdziestego piątego. Podczas wojny trzydziestoletniej zamek bardzo ucierpiał. W roku tysiąc sześćset dwudziestym pierwszym oblegały go przez kilka miesięcy wojska Maksymiliana Bawarskiego, aż musiał skapitulować. W roku tysiąc sześćset trzydziestym drugim miasto zostało spalone, zamek jednak się obronił. W roku tysiąc sześćset czterdziestym siódmym zdobył go szwedzki generał Wrangel. Nosticowie wprawdzie wkrótce odzyskali zamek, ale rok później Szwedzi pod dowództwem generała Königsmarka zdobyli go ponownie i spalili.

Na ruinach kazali Nosticowie w roku tysiąc sześćset sześćdziesiątym trzecim wznieść barokowy zamek, odbudowując przy tym zaginioną wieżę południowo-wschodnią. Dzisiejszy wygląd pochodzi z klasycystycznej przebudowy z roku tysiąc osiemset piątego. Zamek odwiedzili między innymi Josef Dobrovský i Johann Wolfgang von Goethe. Obecnie mieści się w nim miejskie centrum informacyjne, małe muzeum oraz sala ślubów.