Vasilsko Jednostka osadnicza

Vasilsko to osada w gminie Rudimov w kraju zlínskim, cztery kilometry na południowy zachód od Slavičína. Po niemiecku nazywała się Wasilsko albo Wassilsko. W starszych źródłach pojawia się jako Vassyl, Vasily lub Wasyly.

Osada leży w północnej części Białych Karpat, na obszarze chronionego krajobrazu. Znajdziemy ją na grzbiecie między dolinami potoków Vasilsko i Blyštice. Na północy wznosi się wzgórze Ploštiny o wysokości czterystu siedemdziesięciu siedmiu metrów, na zachodzie Plošti, wysokie na czterysta sześćdziesiąt siedem metrów. Dalej na południe, w dolinie Kolelač, znajduje się zbiornik wodny o tej samej nazwie. Na wschód od osady biegnie kolej Vlárská. Najbliższa stacja Hostětín leży niecałe dwa kilometry na południowy wschód, na otwartej przestrzeni.

Pierwsza pisemna wzmianka o wsi Vasile pochodzi z roku tysiąc sto trzydziestego pierwszego, ze spisu majątku biskupa ołomunieckiego Jindřicha Zdíka. W roku tysiąc trzysta sześćdziesiątym siódmym wieś należała do Peška z Vasil, a w roku tysiąc czterysta czterdziestym wchodziła w skład biskupiego lenna Engelsberk. Zamki Engelsberg i Světlov służyły wówczas czasowo rycerzowi Pankracowi ze Świętego Mikołaja jako baza do napadów. W roku tysiąc czterysta czterdziestym dziewiątym kupili je stany morawskie i sprzedały dalej. Podczas walk między Jerzym z Podiebradów a Maciejem Korwinem oba zamki zostały zniszczone, a wieś Vasily opustoszała. Jako opuszczona jest wspominana jeszcze w latach tysiąc pięćset osiemnastym, tysiąc pięćset czterdziestym czwartym i tysiąc pięćset pięćdziesiątym.

W drugiej połowie szesnastego wieku na miejscu zaginionej wsi zbudował siedzibę pańską ród Tetourów z Tetova. Dobra Wassilsko są udokumentowane od roku tysiąc pięćset dziewięćdziesiątego ósmego i należały do sześćdziesięciu ośmiu lenn biskupich. W roku tysiąc sześćset trzynastym nabył je hrabia František Drugi Serényi. Gdy jego synowie w roku tysiąc sześćset trzydziestym trzecim podzielili majątek, lenno Vasilsko wraz z resztą Světlova przypadło Gabrielowi.

W roku tysiąc siedemset pięćdziesiątym hrabina Karolína Serényiová zapisała Světlov i Vasilsko swojemu mężowi, hrabiemu Quiardowi Josefowi Saint Julienowi. On w roku tysiąc siedemset pięćdziesiątym siódmym kupił Vasilsko od biskupstwa ołomunieckiego za dwanaście tysięcy guldenów. Jego synowie sprzedali majątek w roku tysiąc osiemset trzecim Žofii Haugwicovej z Biskupic. Po niej odziedziczył go jej syn Karel, a później jego szwagier, hrabia Jindřich Larisch-Moennich.

Po zniesieniu systemu lennego Vasilsko w roku tysiąc osiemset pięćdziesiątym stało się częścią gminy Rudimov. W roku tysiąc osiemset pięćdziesiątym dziewiątym Eugen Larisch-Moennich połączył dobra Světlov i Vasilsko w jedną całość. Od roku tysiąc osiemset osiemdziesiątego czwartego należało do hrabiów z Bellegarde, od roku tysiąc dziewięćset szóstego do hrabiego Karátsonyiego, a rok później do księcia Lubomirskiego.