Větrný mlýn Partutovice Wiatrak

Witamy w wiatraku w Partutovice. Stoisz w miejscu zwanym Grunderb i jeden z najcenniejszych zabytków technicznych naszego kraju rośnie przed tobą. Spójrz w górę. Widzicie masywne drewniane ciało, które wydaje się być zamontowane tylko na jednym mocnym słupie. Jest to znak młyna kolumnowego typu German - całe ciało młyna może obracać się w zależności od kierunku wiatru. Kable, które teraz spokojnie wiszą w pokoju, są gotowe złapać nawet najpiękniejszy wiatr. Czy czujesz specyficzną von drewna, śmietany i starego drewna, które jest na szali od wieków? To ten w historii, który jest osadzony w każdym rekordzie.

Cofnijmy się w czasie, by zrozumieć, jak ten przemysł drewniany się tu znalazł. Rok 1837 jest zgłaszana jako prawdopodobna data budowy. W tym czasie młyn został prawdopodobnie zbudowany w innym miejscu, bliżej wioski. Dlaczego przeniósł się tu w latach 50-tych? Odpowiedź jest prosta - wiatr. Młynarz zawsze szukał najlepszych prądów, a to wzgórze oferowało im idealne warunki. Zastąpienie tak ogromnego drewnianego obiektu w tym czasie było niesamowitym zadaniem. Wyobraźcie sobie to: młyn został rozebrany na poszczególne części, transportowany końmi w rydłach i odbudowywany w nowym miejscu. A jednak - i to jest dla nas dziś największy dar - zachował swoje oryginalne serce.

Teraz, jeśli spojrzycie na strukturę, zauważycie ogromną kolumnę centralną wznoszącą się z głębokości na dach. To tak zwana królewska kolumna, nos całej struktury. Całe ciało kręci się wokół niego. Spójrz na nakrętkę - długi wał, który wychodzi z młyna na boku przeciwko kalekom. To z nim młynarz zawrócił cały budynek, żeby stał prosto na wietrze. Jest genialny w swojej prostocie. Drewno, z którego zbudowany jest młyn, opowiada swoją historię. Jeśli przyjrzycie się bliżej belkom nośnym, napotkacie 1783. To 50 lat starszy od samego młyna. To znaczy, że budowniczowie używali drewna z jeszcze starszego obiektu. Stare belki, które kiedyś były używane do szlifowania, zostały tutaj dane drugie, nawet trzecie życie. Jest to typowe dla architektury ludowej - nic nie wyszło, wszystko zostało ponownie użyte.

Teraz przesuń się w stronę wejścia. Chociaż młyn wygląda jak kompaktowe drewniane pudełko na zewnątrz, to wewnątrz znajduje się pełna fabryka mąki. Ten młyn jest wyjątkowy w Republice Czeskiej poprzez pełne utrzymanie wewnętrznej frezarki i nadal jest w stanie działać. Kiedy wejdziesz do środka - i mam nadzieję, że to zrobisz, jeśli będzie otwarte - zobaczysz dwie pary kamieni szlifierskich. Górna, biegnące kamienie obracają się nad dolną, leżącą. Ogromne drewniane przekładnie, przekładnie i cylindry przenoszą moc z wału wiatrowego do kamieni. Zauważ dokładnie, jak przekładnia jest rzeźbiona ręcznie. Żadnych maszyn, tylko chodaki i oko. Kiedy młyn odchodzi, cała struktura żyje, trzęsie się, nuci i śpiewa piosenkę o zbożu i chlebie. To żywy organizm, nie martwy organizm.

Historia tego miejsca to historia ludzi, którzy tu pracują i żyją. Nazwy Franz Motzka i Martin Hincica są zwracane w archiwach jako właściciele lub pracownicy młynarzy, którzy zajmowali się budynkiem w połowie XIX wieku. To ludzie wiedzieli, że wiatr jest niepewnym sługą i mogli sobie z tym poradzić. Ale prawdopodobnie najważniejszą nazwą dzisiejszego młyna jest Benedikt Maršálek. W 1897 roku kupił młyn i stał się założycielem rodziny, która zajmuje się pamięcią od ponad stu lat. Umowa sprzedaży z 1897 r. jest dowodem na to, że młyn był nie tylko źródłem utrzymania, ale również obowiązkiem dla marszałków. Utrzymywali go w ruchu, naprawiali, chronili przed zniszczeniem czasu i wojen. Dziś, kiedy patrzymy na najbardziej zachowany drewniany młyn kolumnowy typu niemieckiego w naszym kraju, zawdzięczamy im determinację, by pozwolili mu stać, nawet kiedy świat się zmieniał.

A teraz coś, co może cię zaskoczyć. 1783 na belce to nie tylko szczegół. To klucz do tajemnicy. Młyn, który widzicie został zbudowany w 1837 roku, ale jego kości są starsze. Co to był za młyn? Też stał na tym wzgórzu? Czy został przewieziony z daleka? I dlaczego ten typ - niemiecki młyn filarowy - był tak udany w Partutovice, że pozostał jedynym zachowanym okazem w całej Republice aż do dziś? Pozostałe zniknęły, spalone, zdezintegrowane, zastąpione przez silniki parowe, a później elektryczność. Ten został. Może dlatego, że Grunderb nie jest w drodze, może dlatego, że szeryfowie kochali go bardziej niż zysk. Kiedy stoisz przy orzeszku i lekko go przesuwasz, czujesz odporność na drewno, które pamięta setki tysięcy obrotów. To namacalne powiązanie z pokoleniami Millera.

Wyjdźmy z drzwi i obejdźmy młyn. Spójrz na fasadę z daleka. Należy zwrócić uwagę na dach pokryty drewnianymi półpasami, kiedy kopiują kształt ciała. Spójrz na okna - małe, funkcjonalne, przeznaczone do światła i wentylacji, nie dla piękna. A potem spójrz na skrzydła. Nawet w pokoju mówią o sile. Nie chodzi tylko o deski i płótno, ale o ramię, które młyn odnosił się do ziarna. Kiedy wieje wiatr, słyszysz dźwięk drewna, śrub i grzbietów. To muzyka, na której nie gra żaden instrument, tylko wiatr i drewno.

Macie tu niezwykłą okazję zobaczyć technikę, która działa bez zmian od wieków. Tartak w Partutovice nie jest wystawą muzealną za szkłem. To maszyna czekająca na wiatr. Kiedy przychodzi, ucieka. Kamienie się obracają, mąka zostaje pochowana w mieszkach. I możesz stać tutaj, w młynie na Grounderba, i być częścią tego momentu, kiedy historia ożyje.

Dziękuję, że wpadłeś. Mam nadzieję, że wiatr przyniesie przyjemne zimno i że będziesz nosić obraz tej drewnianej gałęzi, która stoi tutaj, zwracając się do wiatru i odmawiając zniknięcia. Miłego dnia i niech wiatr wieje w wasze kołdry. Do widzenia.