zámek Bezno Pałac

Zamek Bezno stoi na skraju wsi Bezno w powiecie Mladá Boleslav. Od roku tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego siódmego jest chroniony jako zabytek kultury.

Wieś została po raz pierwszy wspomniana w źródłach pisanych w latach tysiąc pięćdziesiątym i tysiąc osiemdziesiątym ósmym. Siedziba szlachecka pojawia się jednak dopiero w roku tysiąc trzysta sześćdziesiątym dziewiątym, i to w przydomku Bohuňka z Libiše a Bezna. Dwa lata później Bohuněk jest wymieniany jako właściciel twierdzy zwanej Velký dvůr. Stosunki majątkowe w Beznie w czternastym wieku były bardzo skomplikowane. Oprócz władyków z Bezna mieli tu majątki także ziemianie z Libiše, Kováně i Haček oraz panowie ze Zvířetic. We wsi stało więc zapewne kilka dworów władyków i niektóre z nich mogły mieć twierdzę.

Z Beznem najczęściej wiąże się ród Bzenských z Prorubě, przede wszystkim od połowy piętnastego wieku do roku tysiąc sześćset dziewięćdziesiątego czwartego. Źródła pisane z tego czasu wymieniają we wsi co najmniej trzy twierdze, wraz z twierdzą Velkodvorską. W roku tysiąc sześćset dziewięćdziesiątym czwartym wspominają dwie bliżej nieznane twierdze i trzy dwory. O najstarszej postaci siedziby wiadomo poza tym niewiele.

W roku tysiąc siedemset dwudziestym czwartym majątek kupił Jan Jáchym Pachta z Rájova. Jego syn František Josef kazał w latach tysiąc siedemset czterdziestym drugim do tysiąc siedemset pięćdziesiątego zbudować zamek na miejscu twierdzy Velkodvorskiej. Twierdzę zburzono i dziś przypominają o niej tylko piwnice z filarami pod głównym budynkiem zamkowym. W roku tysiąc siedemset siedemdziesiątym do tego budynku dobudowano skrzydła boczne według planów, których autorem był Heger. Po pożarze w roku tysiąc osiemset siedemnastym zamek został odnowiony w takiej samej postaci.

W roku tysiąc osiemset osiemdziesiątym pierwszym zamek kupił od Pachtów z Rájova cesarz František Josef Pierwszy, a w roku tysiąc dziewięćset osiemnastym przeszedł on na własność państwa. W drugiej połowie dwudziestego wieku przeszedł kilka drobnych przeróbek. Najpierw korzystało z niego państwowe gospodarstwo rolne, później dyrekcja przedsiębiorstwa Oseva.

Około roku dwa tysiące drugiego zamek był własnością prywatną i stopniowo go remontowano. Wobec firmy, która nim władała, w roku dwa tysiące dziesiątym wszczęto postępowanie upadłościowe, a rok później ogłoszono jej upadłość. Zamek był więc wystawiony na sprzedaż najpóźniej od roku dwa tysiące dwunastego. W roku dwa tysiące dwudziestym kupił go na licytacji fundusz powierniczy rodziny De Bären. Zaraz potem rozpoczęły się remonty budynku dawnych koszar o numerze opisowym sto czterdzieści jeden oraz awaryjnych części dachu zamku. Porządkuje się także ogrody zamkowe. Prace mają zostać zakończone do roku dwa tysiące trzydziestego.