Zámek Hluboká nad Vltavou Zamek

Zámek Hluboká nad Vltavou wyłącza się nad tym samym miastem niedaleko České Budějovice. Najbardziej odwiedzane miejsca w Czechach są słusznie usytuowane - jest ono dostępne dla publiczności, otoczone ogrodami ozdobnymi i angielskim parkiem, a w dawnej hali wiejskiej znajduje się Galeria Alšov South Bohemia z kolekcją rzeźb i obrazów malarzy holenderskich i flamandzkich XVII i XVIII wieku.

Sama nazwa Deep ma dwie możliwe interpretacje. Albo odnosi się do średniowiecznego zamku studnia, pierwotnie sto dwadzieścia metrów głębokości (obecnie osiągając głębokość dziewięćdziesięciu metrów), albo przypomina lokalizację pierwotnego zamku nad głęboką doliną. Miasto nazywało się Podhrad do 1885 roku, a status miasta został zdobyty w 1907 roku.

Początek posiadłości pochodzi z XIII wieku, kiedy zamek Fronburg został zbudowany w miejscu ze względów strategicznych. Jego założycielem był prawdopodobnie czeski król Václav I. W drugiej połowie tego samego wieku należał do zamku Čéč z Budivojovic, do którego zastawił go Václav I., ale król Přemysl Otakar II zabrał go z ČEč i umieścił z powrotem wśród królewskich zamków. Kolejnym posiadaczem był Vítek z Krumlova, pierwotnie purcrabi. Od 1289 król Václav II starał się zwrócić zamek do Królewskiej Izby. Osiągnięto to po egzekucji brata Vítkova Zavicha z Falkenstejn, przeprowadzonego na łące bezpośrednio pod głębokim zamkiem 24 sierpnia 1290 roku.

W następnych stuleciach właściciele zmieniali kolejność. Imperator Zikmund Zamek zatrzymał Mikuláša z Lobkovice, od którego potomków kupił go w 1454 Jiří z Poděbrad i napisał jako posag do swojej drugiej żony Johance z Rožmitál. Po śmierci monarchy, Henry Roubek z Hlavatec przejął zamek i zwrócił go Królowej dopiero po rekompensacie za szkody wojenne. Johanka trzymała Deep przez łącznie dwadzieścia jeden lat, z czego 17 jako czeska królowa. Po jej śmierci 12 listopada 1475 roku zamek należał do jej brata Jaroslava Lvy z Rožmitál i do Blatná. W 1490 r. osiedle zatrzymało Vladislav II. Wilhelm z Pernštejn, pod którego rodziną utworzono w pobliżu kilka stawów. Po tymczasowej własności Johna z Pernštejn, Hluká w 1534 roku przeszedł do jego braterskiego prawa Ondřej Ungnado z Sunek, którego potomkowie Królewska Izba kupiła ją w 1561 roku.

W 1562 r. Jáchym z Hradca kupił pałac, a lordowie z Hradca przebudowali stary gotycki zamek w renesansowy zamek. W grudniu 1598 r. Jáchym Oldřich z Hradca sprzedał swój dług Bohuslavowi Malovce z Malovice, którego potomkowie zostali skonfiskowani w 1622 r. za udział w powstaniu państwowym. Posiadłość została nabyta przez hiszpańskiego arystokratę i imperialnego marszałka pola Baltasar Marradas, który w latach 1620- 1638 zmodyfikował preambułę. Po jego śmierci w 1638 r. majątek odziedziczył jego bratanek Francesco de Salant y Marradas, a w 1661 r. jego syn Bartholomew, Jan Adolf I. ze Schwarzenbergu, założyciel południowo-czeskiej gałęzi rodziny, który mieszkał tu prawie trzy stulecia. Z inicjatywy księcia Adama Františka zamek został przebudowany w stylu barokowym na początku XVIII wieku zgodnie z planami budowniczego Pavel Ignác Bayer i jego następcy Antonín Erhard Martinelli.

W czasie wojny z austriackim dziedzictwem okupowano siły głębokiej Francji-Bawarii i wielokrotnie oblegano ich w 1742 roku. Most został zniszczony podczas walk, a wieża była uszkodzona. Chociaż fortyfikacja miała ponad 200 lat, załoga opierała się, aż skończyła się żywność. Wkrótce potem fortyfikacje zostały zburzone i zastąpione przez budynki gospodarcze.

Dzisiejszy gość znajdzie zamek pod opieką Instytutu Dziedzictwa Narodowego. Oprócz wnętrza, przyciągają ogrody ozdobne i angielski park, którego część północno-wschodnia należy do ważnych dla Europy lokalizacji głębokiej zapory. Galeria Alšova w Czechach Południowych w byłym Jeźdźcu z kolekcją obrazów holenderskich i flamandzkich XVII i XVIII wieku zasługuje na osobny przystanek.