Homolka Osiedle

Homolka to starożytny zamek położony na wschodnim skraju Stehelčevsi w dzielnicy Kladno. Ten archeologiczny pomnik pochodzi ze środkowego neolitu, gdzie był zamieszkiwany przez mieszkańców rodzimej kultury i jest znaczący dzięki złożonym fazom budowlanym i udokumentowanej osady.

W forcie zamieszkiwali członkowie kultury żydowskiej w centralnej eneneoli. Datowanie ten okres pozwalam ceramiczny frakcja, zwłaszcza typowy dzban z rogaty rączka. Część ceramiki była również częścią kultury murarskiej i vuchedolan kultury. W czasie brązu na wzgórzu znajdował się pojedynczy domek zamieszkały przez członków kultury sztucznej. Posiadłość prawdopodobnie zniknęła po pożarze, który miał miejsce krótko po budowie młodszych fortyfikacji.

Forma budynku zamku zawiera trójkątny plan na górnej platformie 150 × 100 metrów. Północ i zachód były chronione stromymi zboczami. W poszukiwaniu umocnień obwodowych udokumentowano dwie fazy budowy. Po raz pierwszy fort otoczony był palisadą, której kołki osadzono w odległości 30 centymetrów od szerokiego koryta bazowego. Po południowej stronie, gdzie nachylenie jest bardziej miękkie, fortyfikacje zostały wzmocnione przez dwie metry szerokości fosy wyrzeźbione w skale. Były trzy wejścia do zamku. Jedna brama była po południowej stronie, a druga w północno-wschodnim rogu fortyfikacji. Obie bramy miały około 2,5 metra szerokości i uformowane przez skrzydła palisady ciągnięte w zamku i poza nim. Wejście do południowej bramy było również chronione przez presadzoną barierę kołkową. Mniejszy podwójny gol po stronie północnej umożliwił najkrótszy dostęp do źródła wody.

W późniejszym czasie było przedłużenie zamku i związane wzmocnienie fortyfikacji. Na północy dodano fosę zewnętrzną. Po południowej stronie była nowa ściana przesunięta w dół zbocza. Jego rdzenie stanąłem drewniany ściana para pionowy kołek zbudowany około 2,5 metr od, między który horyzontalny kołek jestem wstawiony. Po obu stronach tej ściany była aluminiowa ściana. W czasie młodszej osady 26 budynków mieszkalnych skupionych wzdłuż muru zostało zidentyfikowanych w badaniach archeologicznych. Istniały obiekty powierzchniowe i głębinowe z planem w przybliżeniu kwadratowego podłoża, zwykle o wymiarach nie większych niż 6 metrów długości i 3-4 metrów szerokości. Jedyny większy domek miał plan o wymiarach 8 × 5 metrów.

Pozostałości osady odkryto pod koniec XIX wieku. W latach 1929- 1931 badania archeologiczne były prowadzone przez ekspedycję z Uniwersytetu Filadelfijskiego pod kierownictwem V. J. Fewkese. Dalsze badania zostały przeprowadzone w latach 60- 1961 przez R. W. Ehrich we współpracy z Emilią Pleslą. Od 1967 roku zamek jest chroniony jako zabytek kultury.

Wzgórze składa się z łupku algonkicznego ognistego zbiegu i leży w jednostce geomorfologicznej płaskowyżu Pragi, podjednostce Kladen i stoliku powiatu Hostivická. Spadek nad dnem strumienia Broodwater sięga 20 do 22 metrów.

Lokalizacja jest ważnym punktem do zrozumienia rozwoju prehistorycznych osiedli i architektury w tym obszarze. Jej wizyta oferuje wgląd w życie ludzi w okresie epoki neolitu i brązu.