Klárův ústav slepců Kompleks budynków

Klárův ústav slepců w Pradze 1 jest kompleksem budynków założonym w 1807 roku przez filantrop Alois Klarem. Instytucja ta, skupiona na edukacji i zatrudnieniu osób niewidomych, była innowacyjnym podejściem do opieki społecznej w krajach czeskich.

Instytut został założony przez profesora Aloisa Klara i jego żonę Rosinę, syna Paula Aloisa i jego żonę Caroline Maria Vratislav z Mitrovich. Celem było nauczenie niewidomych dzieci umiejętności potrzebnych do oddzielnego życia, gdy brakuje zabezpieczenia społecznego. Pierwszym dyrektorem była Rada Rządowa Prokop Knight von Platzer und Wohnsiedel, która prowadziła Instytut do 1825 roku. Potem Alois Klar, który skupiał się na edukacji, przejął dowodzenie.

Klar uważa, że więźniowie powinni opuścić Instytut w wieku 20 lat i założyć instytucję zatrudnienia dorosłych powyżej 50 lat. Zainspirował go Wiedeński Instytut J. W. Kleina. W 1832 roku otrzymał dar finansowy od cesarzowej i cesarza Franza I. ziemi na dzisiejszym placu Clara. Ze względu na warunki terenu fundamenty musiały być wykopane do głębokości siedmiu i pół metra poniżej poziomu Vltava i wzmocnione pilotowaniem. Strona została również wybrana z powodu rzekomego odzyskania wody z Brusnice.

Według projektów architektów Vincenta Kuhlánka i Josef Kranner w latach 1836-1844 powstał kompleks budynków na prostokątnym planie podłogi z ogrodem. Ozdoba została ukończona w latach 1884-1885 przez wnuka założyciela Rudolfa Marii Klár. Na tarczy budynku znajduje się ulga Josefa Maxa pokazująca biblijną historię o odzyskaniu ślepego Tobita. Obiekt ten obejmował również sąsiedni budynek z basenem, który jest obecnie pusty.

Ważną częścią jest kaplica św. Archanioła Rafaela, poświęcona w 1838 roku. Wnętrze zdobią freski František Sequens, Emanuel Krescence Liška, Vojtěch Bartoněk i Antonín Lhota. Mozaiki wykonali Wilhelm Kandler i Antonín Lhota według kartonów Josefa Führicha. Ołtarz główny został ozdobiony marmurową statuą archanioła Rafaela przez Josefa Maxa, który po anulowaniu kaplicy około 1955 roku został przeniesiony do skarbca Galerii Narodowej w Pradze. Marmur popiersie założycieli stworzonych przez Emanuela Maxa i Josefa Kamil Alois Böhm znajdują się w nobody statku. Pod ołtarzem głównym znajduje się krypta, w której pochowano Aloisa i Rosinę Klár.

Budynek służył niewidomym do połowy XX wieku, a następnie został przejęty przez Biuro Planowania i inne instytucje. Od 1993 r. działa tu czeska służba geologiczna.

Klárův ústav slepců pozostaje ważnym świadkiem wczesnego filantropizmu i dobrobytu. Jest to miejsce, w którym ambicje architektoniczne są łączone ze szczególnym celem człowieka, aby pomóc osobom w niekorzystnej sytuacji, dlatego warto je odwiedzić.