Staré Město Historyczne centrum

Staré Město zajmuje powierzchnię 129 hektarów i należy do najtrudniejszych części Pragi 1. Na zachodzie i północy, jest ograniczona przez rzekę Vltava, która oddziela ją od Mala Strana i Holešovice, podczas gdy na wschodzie i południu jest przylegająca do Nowego Miasta. W swojej ciasnej konstrukcji ukrywa również najmniejszą Praską dzielnicę Josefov i dołączoną Wyspę Strzelecką.

Terytorium dzisiejszego Starego Miasta jest zamieszkane od czasów starożytnych, ale pierwsze konkretne odniesienia wskazują na istnienie jednostek plemiennych w VIII wieku. Pierwsze dokumenty architektury chrześcijańskiej w Pradze pochodzą z końca IX wieku, a już w X wieku Praha stał się centrum państwa premiowanego. Dowodem na gęste rozliczenie banków Vltava jest raport średniowiecznego Kronikatora Komanii o niszczycielskiej powodzi 1118. Pierwszym znaczącym osiągnięciem budowlanym była budowa kamiennego mostu w 1172 r., noszącego imię Judith, żona króla Vladislava II.

Rzeczywiste stworzenie Starego Miasta jako zorganizowanej jednostki miejskiej miało miejsce stopniowo w XIII wieku. Kluczowym momentem było, gdy między 1232 a 1234 tak zwany Havel City został ustanowiony dla nabywców Bawarii, założony przez króla mianowanego przez lokatora Eberhara. Po prostej linii ulicznej, którą wciąż widać na ulicy Knights, mury miasta zostały odsłonięte. Rozszerzając je na rzekę Vltava, cały obszar późniejszego Starego Miasta był stopniowo wzmacniany. Pierwotnie niezorganizowana osada pod ochroną murów została szybko przekształcona w połączone ciało miasta. Do roku 1287 rozwój był kontynuowany, gdy miasto Havel było prawnie połączone ze Starym Miastem, tworząc jeden obszar miejski. Tylko getto żydowskie i niektóre majetetyki kościoła pozostały niezależne.

Zarządzenia przyciągnęły bezpieczeństwo i korzyści ekonomiczne średniowiecznego życia: w pierwszej połowie XIII wieku powstało sześć nowych klasztorów, które stały się wsparciem duchowym i gospodarczym. W XIII i XIV wieku miasto było zdominowane przez bogatą, głównie niemieckojęzyczną elitę, ale z czasem się zmieniło. Od drugiej połowy XIV wieku rzemieślnicy stowarzyszenia zyskali coraz większy wpływ na administrację. Ten sam okres doprowadził do stopniowego pojmowania kultury miejskiej. Rosnące zaufanie miasta odpowiadało zezwoleniu króla Luksemburga z 1338 roku na budowę własnego ratusza. Jego rdzeniem był dom kupca Wolflin Kamienia na rogu Rynku Starego Miasta, do którego później podłączono wieżę, kaplicę i słynny Zegar Starego Miasta, który stał się jednym z najbardziej znanych symboli Pragi przez lata.

Kiedy Karel IV. założył Nowe Miasto w 1348 roku, zmieniła się rola Starego Miasta. Podczas gdy oba miasta prowadziły wspólne rady w szerszym, nowoczesnym okresie, Staré Město utrzymywał swoją dominację przez dziesięciolecia. Pod koniec XIV wieku odbyło się zgromadzenie duchowego i intelektualnego pokoju, które później zakończyło się reformacją. W ten sposób Staré Město przestał być tylko jednostką gospodarczą i administracyjną i stał się centrum politycznych i myślowych zmian w Europie Środkowej. .