Kostel Narození Panny Marie (Bitozeves) Kościół

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny stoi w Nehasicích w regionie Lounsko. Jest to gotycka budowla z czternastego wieku, w latach siedemdziesiątych siedemnastego wieku przebudowana w stylu barokowym. Od roku tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego czwartego jest chronionym zabytkiem kultury.

Kościół istniał tu już w roku tysiąc trzysta pięćdziesiątym dziewiątym, kiedy o tutejszym proboszczu pisze się jako o uczestniku instalacji nowego proboszcza w Staňkovicích. Z kolejnych lat znamy imiona kilku duchownych. Ostatnim poświadczonym proboszczem z Nehasic był w roku tysiąc czterysta dwudziestym siódmym Mikuláš Gurein, kanonik przy kościele świętego Jerzego na Zamku Praskim. Od drugiej połowy piętnastego wieku kościołem zarządzali księża utrakwistyczni. Po wojnie trzydziestoletniej Nehasice nie były już siedzibą parafii, a kościół stał się filialny wobec kościoła w Bitozevsi.

Kto zbudował kościół, tego nie wiemy na pewno. Mógł to być Jindřich Škopek z Dubé, który w osiemdziesiątych latach czternastego wieku miał do kościoła prawo patronatu, a na dworze królewskim pełnił urząd najwyższego komornika ziemskiego. Za jego czasów starszy kościół mógł zostać zastąpiony nowym albo całkowicie przebudowany. W piętnastym wieku przybył portal zachodni i portal do zakrystii. W roku tysiąc pięćset dziewięćdziesiątym trzecim Kateřina z Doupova odnowiła tutejszą parafię. Z tego czasu pochodzi najprawdopodobniej dzwonnica nad zakrystią oraz dwa okna w południowej ścianie nawy. W roku tysiąc osiemset pięćdziesiątym siódmym część muru prezbiterium została rozebrana i zastąpiona nowym, a mur nawy podwyższono.

Kościół jest jednonawowy, od wschodu zakończony prostokątnym prezbiterium. Od strony północnej przylega do niego graniasta wieża z drewnianą kondygnacją dzwonną, a od strony południowej barokowa kostnica. Do nawy ze stropem trzcinowym wchodzi się późnogotyckim portalem. Prezbiterium jest sklepione trzema polami sklepienia krzyżowego i oświetla je ostrołukowe okno z maswerkiem. Zakrystia na parterze wieży ma sklepienie żebrowe. Żebra schodzą się w zwornik z herbem trzech podków.

Ołtarze, które w kościele stały jeszcze pod koniec lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku, nie zachowały się. Pozostała kamienna chrzcielnica z reliefami na obwodzie z drugiej połowy szesnastego wieku oraz średniowieczna mensa ołtarzowa. W prezbiterium leżą trzy marmurowe płyty nagrobne rodów Vřesovců i Hrušků z Března. Godny uwagi jest piaskowcowy epitafium z pilastrami i trójkątnym przprzyczółkiem, które należy do rodziny Kostomlatských z Vřesovic. Zachowała się także drewniana ambona.

Organy były tu co najmniej trzykrotnie. Najstarsze, mały pozytyw z dwoma rejestrami, są poświadczone w roku tysiąc siedemset trzydziestym siódmym. W roku tysiąc osiemset czterdziestym trzecim zastąpił je instrument organmistrza Josefa Gröbla.