Kostel svatého Jakuba Většího ve Stříbrné Skalici Kościół

Kościół świętego Jakuba Większego stoi w Stříbrné Skalici, w miejscu nieistniejącej już wsi Rovná. Jest to budowla romańska i dzięki swojej dekoracji należy do najcenniejszych zabytków romańskich w Czechach. Zachowały się w nim malowidła ścienne z dwunastego i trzynastego wieku, a na zewnętrznej północnej ścianie kamienne reliefy z motywami zwierzęcymi.

Powstanie kościoła łączy się jedynie hipotetycznie z opatem Silvestrem z klasztoru benedyktynów w Sázavě, późniejszym biskupem praskim. Przyczynił się on także do powstania innych budowli kościelnych w środkowym Posázaví. Według starszych poglądów kościół powstał około roku tysiąc sto pięćdziesiątego, a w pierwszej połowie trzynastego wieku został przebudowany w stylu późnoromańskim. Badania architektoniczno-historyczne z lat tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt osiem do dwa tysiące jeden dopuszczają jednak również, że został zbudowany jednorazowo w pierwszych dziesięcioleciach trzynastego wieku.

Święty Jakub Większy jest patronem górników. Wybór takiego wezwania świadczy więc o tym, że w okolicznym krajobrazie prowadzono wydobycie. Jego kult przynieśli do Czech zakonnicy benedyktyńscy z sąsiednich krajów.

Od czternastego wieku patronami kościoła zostali Jan ze Střímelic i Ctibor ze Skalice. Rovną i Skalicę otrzymał później w zastaw Prokop, kuzyn króla Wacława Czwartego. W piętnastym wieku kościół jest poświadczony jako parafialny dla miejscowości Rovná, Roviny, Kožlí, Ráj i Bič. Po bitwie na Białej Górze wieś wraz z dobrami czernokostelieckimi przypadła księciu Karolowi Pierwszemu z Liechtensteinu. W czasie rekatolizacji miejscowi księża zostali wypędzeni i aż do roku tysiąc siedemset piętnastego posługiwali tu benedyktyni z Sázavy.

Mur ma wyraźnie czerwony kolor. Nadaje mu go piaskowiec z pobliskich Nučic. Jest to kościół jednonawowy z apsydą i z graniastą wieżą w zachodniej fasadzie. Nawa, apsyda i dwie trzecie wieży pozostały bez tynku. Fryzy z łuczków na apsydzie oraz reliefy na północnej ścianie były inspirowane irskim kościołem benedyktyńskim w Ratyzbonie.

W przyziemiu wieży znajduje się późnoromańska empora. Pierwotna była drewniana i prowadził do niej także niewielki portal w północnej ścianie, dziś zamurowany. Był on najpewniej połączony drewnianym pomostem z sąsiednim dworem, tak że kościół służył jednocześnie właścicielowi dworu i parafii. Pierwotna empora prawdopodobnie spłonęła podczas pożaru dworu, o czym świadczy osmalona belka nad wejściem.

W szesnastym wieku empora pańska została przebudowana na chór. W roku tysiąc siedemset ósmym dobudowano przedsionek, zakrystię oraz kręcone schody na wieżę. Dzwon został zarekwirowany w roku tysiąc dziewięćset szesnastym.

Malowidła w nawie i w prezbiterium powstawały w dwóch okresach. Najstarsze z nich pochodzą z czasu ukończenia budowy.