Kostel svatého Jindřicha a svaté Kunhuty na Novém Městě v Praze Kościół

Kościół św. Henryka i św. Kunhuta jest świątynią parafialną na ulicy Jindřiš w Pradze. Gotycki budynek z XIV wieku jest jednym z ważnych zabytków Pragi.

Kościół został założony w pierwszej połowie XIV wieku w tworzeniu Nowego Miasta. Został zbudowany przez szereg krążowników z czerwoną gwiazdą, która zarządzała nim od lat. W lutym 1351 r. wyświęcił go arcybiskup Arnosht z Pardubice, a miesiąc później 16 marca tego roku został awansowany do kościoła parafialnego. Świątynia jest wyznaczona przez rzymsko-niemieckiego króla i cesarza Henryka II, który żył między 972 a 973 do 1024, a jego żona Kunhuta. Od momentu powstania stał się częścią życia obszaru miejskiego, szczególnie intensywnie wykorzystywanego przez mieszkańców podczas zarazy, kiedy służył jako część największego cmentarza w Pradze.

W czasie Husyty został zabrany przez Husytów i był używany przez księdza Prokop z Pilsen. Później został przejęty przez ciemiężców, a kościół zachował się od swego czasu, na przykład chrzciciel z 1418 roku. W tym czasie rozwinęło się tu jedno z najstarszych i najbogatszych bractw literackich w Czechach. Bractwo to zostało anulowane w 1784 roku przez cesarza Josefa II, a jego własność została sprzedana. W XVII wieku kościół miał wrócić do krążowników, którzy odrzucili go w 1646 roku. Kolejność barnabitów, do której następnie je ofiarowali, nie miała zastosowania. W ten sposób cesarz Ferdynand III przeniósł go do administracji wsi Nowe Miasto w 1649 roku. W najbliższych dniach baroku do świątyni przymocowano kilka kaplic.

W 1529 roku kościół przeszedł przez renesansową rekonstrukcję, która stworzyła koło, halę i wiodące kamienne schody do kory. W późniejszym baroku (1738- 1741) świątynia była bogato wyposażona: obrazy i rzeźby zostały stworzone przez znaczących czeskich artystów, takich jak Václav Vavríce Reiner, Karl Šcreta, Jan Jiří Heinsch i Jan Jiří Bendl. W 1745 r. z życia św. Henryka wyłonił się cykl malowideł ściennych w prezbiterium, finansowanym przez Bractwo Litewskie. Główny obraz ołtarza pochodzi z 1698 roku, a Jan Jiří Heinsch jest również autorem; przedstawia Świętego Henryka chroniącego Pragę przed szwedzkim oblężeniem i Świętego Kunhutu spacerującego w gorących alejkach, aby udowodnić swoją niewinność, gdy oskarżony o cudzołóstwo.

Zasadnicza zmiana nastąpiła w 1879 roku, kiedy pod kierownictwem architekta Josef Mocker, kościół został zregotyzowany wraz z sąsiadującą dzwonnicą (Henry Tower, zbudowany 1472- 1476). Podczas tej neogotyckiej regulacji świątynia została znacznie przekształcona: fasada została przyklejona do nagiego kamienia, części ołtarzy bocznych zostały zburzone, zbudowane zostały nowe organy i nowe wejście do jubilera świątyni. Powstały nowe witraże. Długoterminowo używany cmentarz został zniesiony (ostatnie pogrzeby nie odbyły się od 1787 roku) i przekształcony w park; szkielet i kaplica Jerozolima zostały zburzone. Pozostałe nagrobki były przyklejone do fasady.

Kaplica św. Barbary została wybudowana w 1672 roku, aby podziękować za uratowanie nas od szwedzkiego oblężenia. Oto Bractwo Świętej Barbary, które zajmowało się pogrzebami oraz powiązanymi ceremoniami i ceremoniami. W 1964 roku kościół został wpisany na państwową listę zabytków kultury.