Kostel svatého Kříže a Všech svatých Kościół

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego i Wszystkich Świętych jest rzymskokatolickim kościołem parafialnym w Pšovie w regionie Louny. Od roku tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego czwartego jest zabytkiem kultury.

Jego poprzednikiem był kościół Wszystkich Świętych na wzgórzu na zachód od wsi, w miejscu starego cmentarza, przy skrzyżowaniu dróg do Podbořan i Dolánek. Ze względu na dawne wezwanie i znanych właścicieli wsi mogli go założyć joannici w drugiej połowie dwunastego wieku albo Zbraslav z Miletína w trzydziestych latach trzynastego wieku. Obok stała dzwonnica z dwoma dzwonami z lat tysiąc czterysta dziewięćdziesiątego ósmego i tysiąc pięćset pięćdziesiątego pierwszego. W roku tysiąc sześćset sześćdziesiątym wieża dostała nową kopułę, w roku tysiąc siedemset trzydziestym czwartym musiała zostać zbudowana od nowa, a w roku tysiąc siedemset czterdziestym pierwszym doszedł nowy dach. W czasie wojny siedmioletniej kościół został poważnie uszkodzony. Dlatego proboszcz Václav Hlava poprosił w roku tysiąc siedemset sześćdziesiątym piątym wielkiego mistrza zakonu krzyżowców z czerwoną gwiazdą, Suchánka, o budowę nowego.

Wielki mistrz wyraził zgodę, ale zastrzegł, że nowy kościół stanie na wsi, pośrodku zabudowań. Kamień węgielny został położony dwudziestego pierwszego czerwca tysiąc siedemset sześćdziesiątego piątego roku. Rok później stary kościół zburzono, podobnie jak kaplicę Pięciu Ran Chrystusa na rynku wsi. Kilka kamieniarskich detali ze starego kościoła odnaleziono w maju tysiąc dziewięćset trzydziestego trzeciego roku w piaskowni około półtora kilometra na zachód od Pšova. Wcześniej posłużyły one przy budowie piwnicy.

Barokowa budowla kosztowała pięć tysięcy złotych i została ukończona jesienią tysiąc siedemset sześćdziesiątego szóstego roku. Głównym wezwaniem stał się Święty Krzyż, a dawne wezwanie Wszystkich Świętych przeszło na nowy kościół jako drugorzędne. Przeniesiono tu także oba dzwony. Zachował się ten z roku tysiąc pięćset pięćdziesiątego pierwszego z łacińskim napisem, dzieło Tomáša Jaroša z Brna. W roku tysiąc dziewięćset czwartym kościół spłonął, a następnie został przebudowany w stylu neobarokowym.

Jest to budowla jednonawowa na planie prostokąta, z prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Od strony południowej przylega do niego przybudówka z zakrystią na parterze i oratorium na piętrze. W osi fasady zachodniej stoi czworoboczna wieża z przedsionkiem. Fasady oraz wnętrze nawy dzielą podwójne pilastry. Nawa ma płaski strop na wysokim fabionie, a prezbiterium sklepienie czaszowe zakończone konchą.

Wyposażenie jest w większości rokokowe, z drugiej połowy osiemnastego wieku. Nad przejściami głównego ołtarza portalowego stoją figury świętych. Boczne ołtarze obrazowe są poświęcone Marii Pannie i świętemu Janowi Nepomucenowi. Znajdują się tu także ambona z figuralnym reliefem oraz barokowa chrzcielnica z siedemnastego wieku. Z drugiej połowy tego samego wieku pochodzą również drzwi głównego wejścia.

Na południe od kościoła, na wysokiej kolumnie toskańskiej, stoi rzeźba siedzącej Marii Panny z czasów około roku tysiąc siedemset. Nieco dalej na wsi znajduje się rzeźba świętego Floriana z roku tysiąc siedemset piętnastego, postawiona w miejscu nieistniejącej kaplicy. Obie rzeźby są objęte ochroną zabytkową.