Kostel svatého Václava a svatého Víta a Panny Marie Kościół

Kostel svatého Václava a svatého Víta a Panny Marie w Wielkich Niemcach, dzielnicy Břeclav, jest świątynią parafialną chronioną jako zabytek kultury. Jest to wczesny barokowy budynek jednołódkowy z charakterystyczną czterostronną wieżą w zachodniej fasadzie i wielogonalnym zakończeniem kapłaństwa, które określa charakter wsi.

Uważa się, że świątynia poświęcona Maryi Dziewicy stała w tym miejscu w połowie XIII wieku. Po raz pierwszy wspomina się o nim w pisemnych źródłach z roku 1392. Pierwotnie romański budynek został przebudowany w stylu gotyckim w XV wieku, który uformował go aż do jego destrukcyjnego doświadczenia w XVII wieku. Najpierw została uderzona przez kampanię Stephena Bochkaye 'a w 1605, później przez wściekłość wojny trzydziestoletniej. Stary budynek prawdopodobnie zostawił tylko fundamenty i pozostałości muru.

Odbudowa kościoła i plebanii była spowodowana przez patrona Jana Montrochiera i jego żonę Vorshilę. Świątynia została praktycznie przebudowana we wczesnym stylu barokowym i poświęcona w 1652 roku. Nowy ołtarz główny został poświęcony Maryi Dziewicy. W 1672 roku dodano dwa ołtarze boczne poświęcone św. Witowi i wiernym zmarłym. W 1695 roku, największy dzwon kościoła został rzucony, ważący około 840 kilogramów. W XVII wieku kościół był prawdopodobnie poświęcony św. Wacławowi, który nadał mu dzisiejszy tytuł.

W następnym stuleciu były kolejne naprawy i modyfikacje. W 1733 roku biskup Olomouc Wolfgang Hannibal z Schrattenbach założył braterstwo św. Jana Nepomuka, który był zaangażowany w podnoszenie kościoła do 1770 roku, kiedy patent Josefa II anulował go. W latach 60. i 70. XX wieku wnętrze zostało odnowione w stylu późnobarokowym. W XIX i na początku XX wieku stopniowo naprawiano dachy, okna, fasady i ołtarze; W 1895 r. powstał nowy ołtarz główny.

XX wiek przyniósł poważne próby. W 1917, trzy dzwony były recytowane dla celów wojskowych, w tym słynny dzwonek z 1695 roku. W czasie II wojny światowej kościół po raz kolejny był w niebezpieczeństwie - w 1942 roku zebrano trzy kolejne dzwony z pięciu, które kościół miał. Podczas wyzwolenia Wielkiego Niemca w dniach 15- 18 kwietnia 1945 r. został uderzony przez ostrzał artyleryjski, który zniszczył maszynę zegarową i uszkodził części ścian i okien, chociaż wnętrze pozostawało stosunkowo nienaruszone. Nowe dzwony zostały rzucone i poświęcone w 1949 roku.

Od drugiej połowy XX wieku odnowa trwała. W 1978 roku pod kapłaństwem odkryto podziemną kryptę. Duża rekonstrukcja w latach 1991- 1992 przyniosła nowe wiązanie dachowe, blacha miedziana, nowy tynk i podwójne okna, podczas gdy centralne ogrzewanie gazowe zastąpiło oryginalne grzejniki magazynowe. Dach wieży otrzymał nową powłokę miedzianą w 2000 r., a dach na statku został zastąpiony w 2004 r.

W architekturze kościół jest wzorem wczesnego barokowego - jednołódkowego budynku z łukowymi oknami i dachem cebulowym wieży, na którym widoczne są zegary. Wieża na zachodnim froncie dominuje nad kompozycją. Kościół dziś służy jako świątynia parafialna i pomnik kulturalny, który ukazuje wieki historii - od średniowiecza do baroku do nowoczesności.