Kostel svatých Petra a Pavla (Prachatice II) Kościół

Między Prachaticemi a Starými Prachaticemi, przy cmentarzu, stoi kościół świętych Piotra i Pawła. Jest starszy niż samo miasto i należy do najstarszych budowli epoki romańskiej w południowych i zachodnich Czechach. O jego znaczeniu świadczy także to, że odpust w Prachaticích obchodzi się w dniu świętych Piotra i Pawła, a nie w dniu świętego Jakuba, któremu poświęcony jest kościół parafialny w mieście.

Według znalezisk archeologicznych pierwotny kościół romański powstał prawdopodobnie w jedenastym lub dwunastym wieku. W kotlinie prachatickiej leżała wówczas tylko osada celna na szlaku handlowym zwanym Złotym Szlakiem. Kościół założyła najprawdopodobniej kapituła wyszehradzka. Na to wskazuje także zbieżność wezwania kościoła w Prachaticích i kościoła na Wyszehradzie. W Starých Prachaticích od wczesnego średniowiecza rozrastało się osadnictwo miejskie, które w czternastym wieku zostało przeniesione dalej na południe, na miejsce dzisiejszych Prachatic. Mieszczanie, idąc do kościoła, musieliby więc opuszczać bezpieczne mury obronne. Dlatego zbudowali w mieście nowy kościół świętego Jakuba Większego, a starsza świątynia zeszła na dalszy plan.

Z pierwszego kościółka zachowała się część kamiennego muru z kwadratowych ciosów, wraz z oknem w ścianie północnej. W trzynastym wieku kościół został rozbudowany. Przedsionek i wieża dodane zostały dopiero w szesnastym wieku. Barokowe przebudowy odbyły się w latach tysiąc sześćset osiemdziesiątym siódmym, tysiąc siedemset pięćdziesiątym trzecim i tysiąc siedemset siedemdziesiątym pierwszym. Wieża miała najpierw barokowy hełm cebulasty, a dzisiejszy ostrosłupowy dach pochodzi z roku tysiąc osiemset dziewięćdziesiątego. Dziś jest to jednonawowa budowla wczesnogotycka z prezbiterium zamkniętym prosto i zakrystią po stronie północnej. Wieża stoi poza osią, w zachodniej fasadzie, przedsionek znajduje się po północnej stronie nawy, a po stronie południowej jest zamurowany półkolisty portal. Wewnątrz spotykają się romańskie fundamenty, gotyckie sklepienie krypty i barokowy strop.

Cmentarz przy kościele powstał przed rokiem tysiąc pięćset sześćdziesiątym drugim. Od roku tysiąc pięćset osiemdziesiątego siódmego przeniesiono tu miejski cmentarz od kościoła świętego Jakuba, a kolejne powiększenia nastąpiły w latach tysiąc dziewięćset dziewiątym i tysiąc dziewięćset dwudziestym dziewiątym. Wzdłuż jednej ściany nawy stoi nawet dwadzieścia nagrobków prachatických mieszczan i właścicieli twierdzy w Bělči. Ci ludzie prawdopodobnie przyczynili się do remontów kościoła.

W prezbiterium odkryto malowidło ścienne przedstawiające Sąd Ostateczny z czasów po roku tysiąc pięćset pierwszym. Anioł z Marią Panną czekają przy bramie niebieskiej, której strzeże święty Piotr, przyjmując dusze do nieba. W lewej części znajduje się piekło ze skrzydlatym Lucyferem, trzema diabłami i grzesznikami, którzy przedstawiają pijaństwo, lichwę i rozpustę. Pośrodku anioł wskazuje zmartwychwstałym drogę do nieba albo do piekła. Nad wszystkim czuwa Bóg, którego postać nie jest jednak jeszcze w całości odsłonięta. Kolejne średniowieczne malowidła odkryli konserwatorzy w latach tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym do tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego pierwszego.