Pardubické městské opevnění se Zelenou bránou Mury miejskie

Fortyfikacji miasta w miejscowości Pardubice-Staré Město stanowi zestaw niespójnych zachowanych części ścian, waleni i fosy z okresu renesansu. Najważniejszym zachowanym elementem jest Zielona Brama. Pomnik ten świadczy o wcześniejszej strategii wojskowej i rozwoju miasta we wczesnym Nowym Testamencie.

Fortyfikacja powstała prawdopodobnie w XV wieku. W statucie biskupa Litomysza 1349 Pardubice jako miasto twierdzy nie są wymienione. Proces fortyfikacji był prawdopodobnie związany z zakupem majątku Pardubice przez Wilhelma z Pernštejn w 1491 roku. Po wielkim pożarze miasta w 1507 r. rozwój budynków uległ dalszemu przyspieszeniu.

System siłowy składał się z trzech linii ścian. Do roku 1511 okopy zostały ukończone przed oryginalnymi ścianami ziemi z rolami narożnymi. Druga linia ścian została zbudowana na szczycie tych dolin, z podsiedzeniami i kilkoma bastionami. Trzecia linia to park. Dwie bramy doprowadziły do miasta: po zachodniej stronie Zielonej Bramy (pierwotnie Pragi) i na wschód od Białej Bramy. Obie wieże odbudowano po pożarze w 1538 roku.

Zielona brama to renesansowa konstrukcja z wieżą i awangardą. Jego obecna forma jest wynikiem historycznej odbudowy, nad którą pracowali Josef Mocker, František Schmoranz i Bóža Dvořák.

W czasie 30-letniej wojny system muru Pardubickiego uległ dalszej poprawie. Dzięki temu w 1639, 1644 i 1645 roku, ponad sto lat po jego stworzeniu, stawiał opór wielokrotnemu oblężeniu przez Szwedów. Wraz z budową barokowych fortów w Hradec Králové i Josef zmniejszyła się znaczenie wojskowe murów. Wtargnięcie rozpoczęło się około 1770 roku, Biała Brama została zburzona w połowie XIX wieku.

Fragmenty murów rozprzestrzeniają się dziś w różnych częściach Starego Miasta. W obszarze Příhradek znajduje się część ściany z częścią ściany naturalnej w ścianie spichlerza i inna część między domami na ulicy św. Anežki. W pobliżu domów o numerach 30, 40, 41 i 47 zachowane są części muru, niektóre zintegrowane z budynkami z rozbitymi oknami. W Jonaszu znajduje się ściana kamieniołomu z kamienną podszewką okien i ślepym wejściem na front z kamiennymi krakersami. Za domami 50 i 51 znajduje się tułów naturalnej ściany z klasyczną altanką.

Pozostałe sekcje z pozostałościami otworów postrzałowych lub ogrodzeń znajdują się w domach o numerach 56- 71 i 63- 64. Najdłuższa ciągła część oryginalnej fortyfikacji składa się z zachodniej ściany domu numer 75, prowadzącej do Zielonej Bramy. Sekcja ta posiada pozorny segmentowany zasięg wystrzału pancernego i kroplę dla poprzedniej galerii; została całkowicie zrekonstruowana w 2013 roku.

W pobliżu Green Gate fragmenty muru są zamurowane między budynkami biblioteki a bankami. Kolejna część składa się z frontowych ścian domów o numerach 119, 122 i 123, do których przymocowana jest dzwonnica kościoła św. Bartłomieja. Na północnym portalu tego kościoła jest swobodnie dostępny segment ściany z mostem herbu miasta, gdzie widoczne są trzy łuki. Na ulicy Kostelní północne mury domów nr 95- 104 stanowią część oryginalnych murów. Elementy muru są również ukryte w domu numer 20 i przy bramie wieży Biletu.

Zachowane fragmenty murów pardubickich oraz dominująca Zielona Brama stanowią unikalny ślad renesansowego urbanizmu i konstrukcji obronnej. Zwiedzanie tych niespójnych sekcji pozwala przyjrzeć się oryginalnej strukturze miasta, które jest miejscem odpowiednim dla każdej zainteresowanej osoby w historii.