Štěnovice Pałac

Zamek w Štěnovicích stoi na lewym brzegu rzeki Úhlavy, w wsi o tej samej nazwie, w regionie pilzneńskim. Jest to budowla barokowa z czasów około roku 1723. Dziś należy do prywatnego właściciela i jest chroniona jako zabytek kultury.

Siedziba szlachecka istniała tu znacznie wcześniej. Od czternastego wieku na cyplu skalnym nad ujściem potoku Losinský do Úhlavy stała stara twierdza, wzniesiona na miejscu wczesnośredniowiecznego grodziska. W pierwszej połowie szesnastego wieku zastąpiła ją twierdza renesansowa. Stała ona najprawdopodobniej w miejscu dworu gospodarczego, którego położenia jednak nie znamy.

Kto założył zamek, nie jest do końca jednoznaczne. Tradycyjnie za fundatorkę uważa się Annę Dorotę ze Schirndingu. Napis na portalu wejściowym wymienia jednak Marię Rozinę ze Schirndingu, z domu Vinklerovą z Heimfeldu, która wieś prawdopodobnie odziedziczyła po Annie Dorocie. Sądząc po kształcie portalu, budowlę zaprojektował Jakub Auguston młodszy.

Właściciele zmieniali się potem często. Po Marii Rozinie, mniej więcej od roku 1738, dobra należały do hrabiny Terezii Pöttingovej, z domu Michnovej. W roku 1788 wspomina się hrabiego Karla Michnę z Vacínova. Do dóbr należały wówczas także Čižice i Štěnovický Borek. Potem następowali po sobie Matyáš Leština i jego syn Karel. Od roku 1834 majątek posiadał Vojtěch Mladota ze Solopisk, a od roku 1840 Ferdinand z Weissenbachu, po którego śmierci trzymała go wdowa Antonie. W roku 1851 majątek kupił Antonín Starck, a po nim odziedziczył go doktor praw Ludvík Fritsch.

Od roku 1899 należał do Šebestiána Kličky, potem do Antonína Veltrubskiego z Veltrub, a od roku 1915 do Josefa Vykoukala. Jego synowie Jaroslav i Karel gospodarowali w majątku aż do roku 1945. Od roku 1946 jedynym właścicielem był Karel. W roku 1948 zamek stał się siedzibą miejscowego komitetu narodowego, a lokalny samorząd miał w nim siedzibę do roku 1991. Wówczas gmina przekazała go Jaroslavowi Vykoukalowi, synowi ostatniego właściciela.

Zamek to prostokątny, jednopiętrowy budynek o zaokrąglonych narożnikach, z siedmioma i czterema osiami okiennymi. Na dłuższym boku od strony rzeki ma graniastą wieżę z zegarem. Parter jest sklepiony sklepieniami kolebkowymi z lunetami. W przedsionku zlikwidowanej kaplicy zachowała się fresk autorstwa malarza Luxa.

W parku przy zamku stoją trzy barokowe rzeźby świętych: świętego Floriana, świętego Józefa i świętego Iwa. Pochodzą z lat 1723 do 1725. Na ich cokołach znajduje się połączony herb rodów Schirndingerów ze Schirndingu i Winklerów z Heinfeldu oraz data 1723.