Štítina Pałac

Zamek w Štítině na Opavsku już dziś nie istnieje. Pierwotnie stał tu gród, albo raczej warownia, a jego dzieje sięgają głęboko w średniowiecze.

Nazwa Štítina pojawia się po raz pierwszy w dokumencie z roku 1282, w przydomku Beneša ze Štítiny. Z tej wzmianki nie można jednak z pewnością wnioskować, że już wtedy stał tu kamienny zamek. Najstarsze pewne świadectwo o zamku pochodzi dopiero z dokumentu z 18 kwietnia 1377 roku. Należał wówczas do Jana z Bítova. W latach 1381–1383 opawski książę Przemek zmusił go do sprzedaży Štítiny jego bratu Alešowi Zlámancovi.

Potem właściciele często się zmieniali. Štítinę posiadali Mikuláš, proboszcz w Plšti, następnie bracia Oneš Kyjovec i Jan z Lukavce, Hartel Tunkel, Čeněk z Tvorkova oraz Zbyněk Hřivnáč z Heraltic. Jego wdowa Kateřina z Tvorkova oddała Štítinę Tasovi z Bítova. W latach 1447–1452 zamek i wieś były w rękach opawskiego księcia Wilhelma, a po nim jego brata Ernesta. Ten w roku 1461 odstąpił warownię Jaroslavowi Stošovi z Posutic. Po nim posiadała ją jego wdowa z synami. W roku 1513 warownię nabył Matyáš Bystřický ze Studnic, a po nim Jindřich Šíp z Bránice. Od roku 1569 należała do Fridricha starszego Cetrysa z Kynšperka. Jego synowie w roku 1576 sprzedali warownię wraz z majątkiem Mikulášowi Tvorkovskému z Kravař.

W roku 1806 zamek zdobyli Čejkové z Badenfeldu. W roku 1837 kupił go od nich zakon krzyżacki. Po pierwszej wojnie światowej, w marcu 1919 roku, ministerstwo rolnictwa w Pradze nałożyło na majątek przymusowy zarząd. Zakon posiadał majątek z zamkiem aż do roku 1925. Wówczas w ramach pierwszej reformy rolnej majątek stał się tak zwanym majątkiem resztkowym. Nabył go František Zíka, prezes Śląskiej Rady Rolniczej, Centralnego Towarzystwa Gospodarczego oraz Centralnego Składu w Opawie.

Po roku 1945 zamek przypadł państwu czechosłowackiemu. Część budynku służyła miejscowemu komitetowi narodowemu jako biura, działała tu także gospoda. Niekonserwowany zamek jednak stopniowo popadał w ruinę. W roku 1988 opuszczony i ograbiony obiekt został rozebrany. Stało się to bez badań konserwatorskich i wbrew sprzeciwowi konserwatorów zabytków.