Točník Zamek

Točník znajduje się na wzgórzu zamkowym około półtora kilometra na północ od miasta Žebrák w dzielnicy Berun. Wioska o tej samej nazwie leży u jej stóp i wraz z ruiną Žebrák przyczynia się do sylwetki regionu Czech Centralnych, który mówi o czasowniku średniowiecznych wysiłków budowlanych przez dolinę rzeki Berounka.

Zamek został założony przez czeskiego króla Václav IV. pod koniec XIV wieku Wkrótce stał się przedmiotem zainteresowania, a w 1425 roku, podczas wojen husyckich, z powodzeniem stawiał opór krótkiemu oblężeniu, sugerując siłę swojej budowy. Po wojnach husyckich zamek był w rękach właścicieli zastawu Kolovrat, panów Gutstejna i Vartenberk. Szlachta stopniowo ją modyfikowała, szczególnie w stylu późnogotyckim. Później należał do Lobkovicsa, który już dokonał modyfikacji w duchu renesansu. Chociaż pod ich panowaniem zamek był nadal stosunkowo utrzymany, stopniowo zaczął się rozpadać. Wojna trzydziestoletnia przyspieszyła upadek, a w XVII wieku została ostatecznie porzucona, aż w końcu zmieniła się w dzisiejszą ruinę.

Łuk architektonicznego dziedzictwa Točníka jest znaczny. Zamek jest jednym z czeskich zamków, które osiągnęły jakościową granicę między zamkiem a zamkiem. Podczas kontroli szczątków odwiedzający zauważa dwa częściowo zachowane pałace. Druga co do wielkości hala zamkowa w Republice Czeskiej znajdowała się w większej, co wskazuje na znaczenie i pomp, jakie chcieli promować jej właściciele. Mniejszy pałac królewski stoi w niezwykły sposób po najmniej chronionej stronie zamku; Jest wyposażony w wysokiej jakości szczegóły architektoniczne, a w szczególności wiele wyjść, które pozwalają na łatwe wyjście z pałacu i zamku.

Dzisiaj Točník jest otwarty dla publiczności w godzinach odwiedzin. Interesujące jest to, że fosa zamkowa służy jako dom niedźwiedzi, w którym trzyma się Martina i Agathę. Niedźwiedzie te urodziły się 13 stycznia 2013 roku w Žatec, a później wystąpiły w telewizji Bear na drodze. Co roku w zamku odbywa się wydarzenie pod znakiem kielicha, które przypomina o tradycji husyjskiej i umieszcza je w kontekście obecnej tożsamości kulturowej tego miejsca. W związku z tym ruina reprezentuje nie tylko klejnot historyczny i architektoniczny, ale także przestrzeń życiową для działalności cywilnej i kulturalnej.