Usedlost čp. 79 Dom przysłupowy

Usedlost čp. 79 w miejscowości Kamenický Šenov jest przede wszystkim wyszczepiony na piętrze dom wiejski z piedestale z III kwartału XVIII wieku. Budynek jest ważnym przykładem architektury ludowej i od 1965 roku znajduje się na państwowej liście zabytków kultury.

Dostępne są ograniczone raporty dotyczące najstarszej historii budowy. Jednakże udokumentowano, że w chwili jego powstania region północnych Sudetów był ważnym ośrodkiem przemysłu włókienniczego i szklarskiego. W kontekście europejskim kulminacja w okresie barokowym stała się stopniowo klasycyzmem.

Budynek ma prostokątny plan rozszerzony o dwa piętra. Pierwszy (P1) kieruje się na ulicę Kostelní vrch. Parter jest zamurowany i pionowo obsadzony; Górne piętro jest węższe, krótsze, a także zamurowane pionowo. Drugi załącznik (P2) jest zorientowany na ogród, jest również piętrowy i prawdopodobnie cały mur. Cały budynek jest pokryty dachem halibuta Mansarda, obecnie pokrytym szarą pokrywą wykonaną z płaskich łusek kwadratowych.

Szczegóły konstrukcyjne składają się z pionowo osadzonych osłon z prętami. Południowo-zachodnia fasada ma trzy osie okienne na parterze i na podłodze, dolne piętro jest statycznie wzmocnione bandażami. Północno-wschodnia ściana tarczy ma dwie osie okienne na obu piętrach, a jej parter jest zbudowany bez widocznych bandaży. Podczas gdy sufity salonów są belkami, na parterze, są zachowane sklepienia rolowane z lunetami.

Historia własności odzwierciedla lokalne warunki gospodarcze. W 1772 roku dom należał do handlowca szkła, Christiana Weidlicha, a w 1781 roku do Jakoba Horna. W 1817 rzeźnik Anton Peterle został właścicielem. Budynek następnie należał do Johanna Horna od 1850 roku, Franza Wagnera od 1879 roku i Josefa Wagnera od 1917 roku. W 1925 roku dom kupił Raimund Krebsm.

Wewnętrzny układ parteru obejmował salę, z której drzwi do salonu, kuchnię z dostępem do piwnicy i pokoju. Podświetlenie było połączone z mniejszym świetlikiem, a w porcie P2 była szopa i toaleta. Podłoga utworzyła salę z dostępem do dwóch świateł, kuchnię z komorą nad piwnicą i świetlik. Porty służyły przede wszystkim jako drzwi, korytarze i obszary sanitarne.

Ochrona zabytków budynku została ogłoszona w dniu 3 maja 1958 r., a budynek został następnie wpisany do państwowej listy zabytków kultury w dniu 20 stycznia 1965 r. Obecny stan w styczniu 2023 roku potwierdza utrzymanie podstawowej struktury zaszczepionego domu i jego murów.

Posiadłość ta stanowi autentyczny dokument wiejskiej tradycji mieszkaniowej i rzemieślniczej regionu. Jej wizyta oferuje możliwość zapoznania się ze szczegółami barokowej architektury ludowej w oryginalnej lokalizacji.