Vepice Gródek

Vepice jest wymarłą średniowieczną fortecą z XIV i XV wieku. Znajduje się na wyspie w nowym stawie w pobliżu Kovářov w hrabstwie Sand w Czechach Południowych. Stolica rodziny Vepic jest dziś chroniona jako zabytek kultury.

Miejsce jest ściśle powiązane z miejscową rodziną stolicy. Pierwszym udokumentowanym członkiem był Jaroslav z Vepic, który zawarł umowę z klasztorem Milev w 1373 roku i zakończył spór o granicę lądową. Zakłada się, że fort już wtedy istniał.

Fort prawdopodobnie stał na wyspie w Nowym Stawie z okrągłym planem 15 metrów średnicy i płaskiej powierzchni. Źródła historyczne również dają alternatywny pogląd. Według niego obiekt znajdował się na miejscu dzisiejszego domu numer osiem na zachodnim skraju stawu. Średniowieczne odłamki znaleziono w obu miejscach. Na wyspie około 20 metrów od brzegu znajduje się nowoczesny drewniany domek.

Siedziba rządu była powiązana z kilkoma osobowościami. Oprócz Jaroslav, Burjan i Fraňek z Vepic były obecne tutaj, wymienione w 1437 w rozwiązaniu dziedzicznego związku flag raka. W 1382 roku Gertruda z Vepic bronił spadku swoich córek po ojcu Mestichu przed roszczeniami Purcarda z Janovice. Pozostali członkowie rodziny to Odolen z Vepic (wspomniani w 1388 i 1412) oraz bracia Odolen i Jan z Vepic, właściciele Sądu Melicharowa w Kovařovie, którzy zmarli do 1465 roku. Dom zmarł pod koniec XV wieku, co doprowadziło do opuszczenia twierdzy. W 1498 Vepice był już częścią marca.

František z Vepic był ważną postacią rodzaju, który był opatem klasztoru Milewskiego w 1383- 1404. W jego okresie kościół św. Gilji został ukończony, gdzie zachowały się dwa herby Františka. Ciekawe odkrycia wystąpiły w 1900 roku podczas czyszczenia stawu. W tym czasie, leczone dębowe belki, żelazne osie, kolce, strzały i odłamki zostały wyciągnięte. Te przedmioty są dziś przechowywane w Muzeum Narodowym w Pradze.

Dzisiejsza twierdza jest niewidoczna, a oryginalna instalacja nie jest widoczna. Jest to jednak miejsce o bogatej historii lokalnego rządu. Wizyta w tym chronionym obszarze pozwala krajobrazowi obserwować ślad wymarłej średniowiecznej rezydencji.